Klub Miłośników Historii Polski
Romuald Tadeusz Giedroyć herbu Hippocentaurus przyszedł na świat 7 lutego 1750 roku w Bobcinie, 21 kilometrów na północ od Kowna. Pochodził ze starej arystokratycznej rodziny litewskiej, której przysługiwał tytuł kniaziowski. Od 1765 roku uczęszczał jako kadet do Szkoły Rycerskiej. Podczas konfederacji barskiej przystąpił do powstańców i służył pod komendą Kazimierza Pułaskiego, a później hetmana wielkiego litewskiego Michała Ogińskiego. Brał udział w walkach z wojskami rosyjskimi pod Grodnem, Mołczadzią, Bezdzieżem. Do zakończenia konfederacji barskiej dosłużył się stopnia majora. W 1778 roku został mianowany wicebrygadierem litewskich huzarów. W czasie wojny w obronie Konstytucji 3 maja dosłużył się stopnia generała majora. Książę Romuald Giedroyć brał udział w insurekcji kościuszkowskiej. 24 kwietnia 1794 roku został wybrany do Rady Najwyższej Rządowej Litewskiej w Wilnie. Był jednym z najbardziej zaufanych zastępców naczelnika Jakuba Jasińskiego. 30 maja 1794 roku został członkiem Deputacji Tajnej. W czasie działań wojennych na terenie Kurlandii służył pod komendą generała lejtanta Tomasza Wawrzeckiego. W dowód uznania za sukcesy w Inflantach książę Romuald Giedroyć został awansowany do stopnia generała lejtnanta i otrzymał od Najwyższego Naczelnika Siły Zbrojnej Narodowej Tadeusza Kościuszki pierścień Ojczyzna Obrońcy Swemu. Po klęsce insurekcji na Litwie przedostał się na zachód i uczestniczył w obronie Warszawy. Po upadku powstania książę Romuald Giedroyć dostał się do rosyjskiej niewoli, z której jednak został szybko zwolniony. Wyjechał następnie do Paryża, gdzie w ramach Deputacji Polskiej organizował wybuch powstania na Litwie. Już w 1796 roku przybył potajemnie na Żmudź i próbował wywołać rebelię przeciw władzy rosyjskiej. Po niepowodzeniach i dekonspiracji spisku opuścił Litwę i ponownie zbiegł do Francji. Na początku XIX wieku powrócił na ziemie polskie, jednakże nie udzielał się politycznie. Dopiero w 1812 roku podczas marszu armii napoleońskiej na Moskwę powierzono jemu funkcję organizatora pospolitego ruszenia na Litwie. Po klęsce tej wyprawy był dowódcą pułku litewskich ułanów osłaniających odwrót cesarza Napoleona I Bonaparte. Podczas bitwy pod Sierakowem 13 lutego 1813 roku książę Romuald Giedroyć dostał się do rosyjskiej niewoli. Do 1815 roku przebywał na zesłaniu w Archangielsku. Po utworzeniu Królestwa Polskiego powrócił do Warszawy. Książę Romuald Giedroyć został lojalnym poddanym cara Aleksandra I. Wszedł w skład Komitetu Wojennego i został awansowany na generała dywizji. Został także odznaczony Orderem Świętego Stanisława. Książę Romuald Giedroyć zmarł 15 października 1824 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim (kwatera 25-3-3).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz