Your grandfather proposed to me with a piece of candy. We had nothing, he knelt down and told me: I have nothing now, just a piece of candy, but if you want we can build everything together.
And you? I opened the candy, divided it in two and we ate it. From that moment we divided and shared everything. We fell, we got up and we build.
All together. We have experienced difficult moments, tiredness, but we have always been there for each other. Until the last breath.
Other times, Grandma.
Time does not change the way of loving.
What has changed is that you no longer have beautiful examples to follow.
Now they are afraid of everything. They do not marry for fear of not being able to build. As soon as they fight, they leave because then they think they are going to find a better one. They always look for perfection, as if it existed.
They miss the perception of reality. Of happiness in the little things.
They do this big demo, thousand-dollar rings, over-the-top video for marriage proposals, and then they miss the moment. That intimate thing that you keep in two, only in two for a lifetime.
This is what they lack. The courage to live life and love for what they are and not for how they imagine it.
With a candy, love and courage, you have for a life together.
Twój dziadek oświadczył mi się kawałkiem cukierka. Nie mieliśmy nic, uklęknął i powiedział mi: Teraz nie mam nic, tylko cukierek, ale jeśli chcesz, możemy wszystko razem zbudować.
A ty? Otworzyłem cukierka, podzieliłem go na dwie części i zjedliśmy. Od tego momentu podzieliliśmy się i podzieliliśmy wszystkim. Upadliśmy, powstaliśmy i budujemy.
Wszyscy razem. Przeżyliśmy trudne chwile, zmęczenie, ale zawsze byliśmy przy sobie. Do ostatniego oddechu.
Innym razem, babciu.
Czas nie zmienia sposobu kochania.
Zmieniło się to, że nie macie już pięknych przykładów do naśladowania.
Teraz boją się wszystkiego. Nie zawierają małżeństw ze strachu, że nie będą mogli budować. Jak tylko zaczną walczyć, odchodzą, bo wtedy myślą, że znajdą lepszego. Zawsze szukają doskonałości, jakby ona istniała.
Brakuje im postrzegania rzeczywistości. O szczęściu w małych rzeczach.
Robią wielkie demo, pierścionki za tysiąc dolarów, przesadny film z propozycjami małżeństwa, a potem tracą tę chwilę. Ta intymna rzecz, którą trzymasz na dwoje, tylko na dwoje przez całe życie.
To jest to, czego im brakuje. Odwagi, by żyć życiem i miłością takimi, jakimi są, a nie tym, jak je sobie wyobrażają.
Dzięki cukierkom, miłości i odwadze macie wspólne życie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz