Zamek powstał w II połowie XIV wieku. Budowla z polnego kamienia i cegły ma wymiary 62×44 metry. Jest on największym pokrzyżackim zamkiem rezydencyjko – obronnym na Mazurach. Podczas wojny polsko-krzyżackiej, dwa dni po wygranej bitwie pod Grunwaldem, wojska polskie zajęły warownię bez walki. Zarządzać nią zaczął polski książę Janusz Mazowiecki. W kolejnych latach zamek przechodził z rąk do rąk. W XVI twierdza stała się siedzibą starostwa, a pierwszym starostą został szlachcic Piotr Kobierzycki. Zamek w tym czasie był dobrze utrzymywany. Ten dobry okres dla zamku został jednak przerwany w XVII wieku wojnami szwedzkimi i najazdami tatarskimi. Nidzicka warownia była bliska upadkowi. Jej zły stan pogorszył jeszcze wielki pożar miasta w 1784, który swym zasięgiem objął również całe przedzamcze.
Największe jednak szkody wyrządziły zamkowi wojny napoleońskie (1806-1812). Na zamku powołano lazaret dla żołnierzy francuskich. Powiększyło to stan dewastacji zabudowań. Od całkowitego zniszczenia i groźby rozbiórki uratował twierdzę radca prawny z Nidzicy – Ferdynand Tymoteusz Gregorovius. Wystąpił on do prezydenta Prus – Theodora von Schön o restaurowanie zamku. Dzięki jego poparciu w latach 1828-1830 przeprowadzono intensywne prace remontowe. Dostały tu siedzibę sąd i więzienie. W czasie I wojny światowej Nidzica uległa poważnym zniszczeniom. Zawierucha wojenna szczęśliwie ominęła jednak sam zamek. W latach trzydziestych powołano tu regionalne muzeum. Mniej szczęśliwa dla zamkowych zabudowań okazała się końcówka II wojny światowej. Na skutek radzieckiego ostrzału artyleryjskiego został on poważnie uszkodzony i stracił część murów. Odbudowę przeprowadzono dopiero w latach 1959-1965.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz