To nie początek tragedii, ale jej dalszy ciąg

 

Marcin Czapliński

@czaplinskiii

Zapraszam na wątek o 24 dniu Powstania Warszawskiego. To nie początek tragedii, ale jej dalszy ciąg. Kolejny dzień, w którym Warszawa stawia opór niemieckiej brutalności, a cywile walczą o przetrwanie.

24 sierpnia 1944. Warszawa budzi się pod pochmurnym niebem. Wisła ma zaledwie 91 cm. To jednak tylko tło dla dramatu, który trwa nieprzerwanie od tygodni. Na Starym Mieście powstańcy nie ustają w obronie Państwowej Wytwórni Papierów Wartościowych. Niemcy wdzierają się coraz dalej, zdobywają szkołę na Rybakach i dom pracowników PWPW.

Na fot. P. Juliusz Kulesza, uczestnik walk o Redutę. Zmarł w tym roku. Pamiętamy!

Szpital św. Jana Bożego przy Bonifraterskiej staje się celem niemieckiego natarcia. Niemcy wdzierają się do kolejnych sal, mordując i niszcząc. Miejsce ratunku zmienia się w pułapkę śmierci.

Niemcy próbują wbić klin między Bank Polski a Pasaż Simonsa, ale zostają odparci. Powstańcy bronią ruin kamienicy przy Długiej 27/29, tworząc „Redutę Matki Boskiej”.

Na Starym Mieście cywile cierpią przez niemiecką blokadę. Brak wody, głód, epidemia czerwonki. To skutek systematycznego niszczenia i odcinania ludzi od pomocy przez okupanta.

24 sierpnia 1944 nie przyniósł przełomu. Był kolejnym dniem niemieckiego terroru i niszczenia miasta. A jednocześnie kolejnym dniem, w którym Warszawa nie poddała się, broniąc życia, domów i nadziei.