W śród obszernych równin, nad rzeką Bugiem, na niewielkim pagórku z daleka widzieć się daje kościół murowany we wsi Prostyni, gubernii siedleckiej, powiecie węgrowskim .
Wieś położona jest między drogami żelaznemi: od zachodu Warszawsko-Petersburską, od wschodu Siedlecko-Małkińską, które łączą się na wspólnej stacyi Małkiń. Stacye najbliższe: Małkiń o pięć wiorst, Treblinka o dwie i pół wiorsty.
Rzeka Bug, w dawnych czasach, jak utrzymują starzy ludzie, a wykopaliska przy wydobywaniu torfu potwierdzają,
miała koryto swoje między wsią Złotki a Prostynią od południowej, później, od strony wschodniej, dotykała samej Prostyni, dziś zaś płynie od północy—w odległości półtory wiorsty.
Prostyń zawsze należała do dyecezyi łuckiej, aż do podziału kraju, a rzeka Bug stanowiła granicę między dyecezyą płocką i łucką.
Na tej rzece w naszych czasach zbudowane są dwa mosty żelazne, w odległości od siebie około dwóch wiorst, po których przechodzą pociągi kolejowe.
Prostyń od najdawniejszych czasów była własnością Prostyńskich, szlachty częściowej. Wojny szwedzkie przywiodły ich do upadku. O statni Baltazar Prostyński sprzedał swoją część w roku 1660, nabył folwark Biercza pod Przemyślem w Galicyi, tam się osiedlił i od tego czasu nie spotykamy tu ani jednego Prośtyńskiego. Suchodolscy zgromadzili po nich fortuny i utworzyli folwark, którego dziedzicami byli przeszło sto pięćdziesiąt lat. Krótki czas posiadali Prostynię Kudelscy, od nich nabył Kazimierz Łagiewnicki, zmarły przed trzydziestu kilku laty. Ostatni właściciel—Stanisław Mikutowicz
rozparcelował dobra w 1881 roku między kilkunastu nowonabywców; tym sposobem folwark Prostyń wrócił
do pierwotnego stanu, t. j. między wielu właścicieli.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz