Bitwa pod Mokrą, stoczona 1 września 1939 roku, była jednym z najbardziej niezwykłych starć pierwszych dni kampanii wrześniowej. To właśnie tam polska kawaleria – symbol tradycji i odwagi – stanęła naprzeciw nowoczesnych niemieckich dywizji pancernych. Choć obiegowe mity utrwaliły obraz szarżujących ułanów na czołgi, rzeczywistość była zupełnie inna i świadczyła o nowoczesnym podejściu polskich dowódców do walki.
Do bitwy doszło w rejonie wsi Mokra na zachód od Częstochowy. Zadaniem Wołyńskiej Brygady Kawalerii dowodzonej przez płk. Juliana Filipowicza było osłonięcie skrzydła Armii „Łódź” i powstrzymanie natarcia niemieckiej 4. Dywizji Pancernej z grupy „Kempf”. Kawalerzyści zajęli silne pozycje w pasie leśnym i wśród zabudowań, wykorzystując teren do stworzenia naturalnych punktów oporu. Dysponowali nie tylko karabinami i szablami, ale także artylerią konną i działkami przeciwpancernymi Boforsa, które okazały się kluczowe w walce.
Rankiem 1 września niemieckie czołgi ruszyły do szturmu. Pierwsze fale natarcia, pewne szybkiego przełamania, wpadły w pułapkę – ogień działek przeciwpancernych i artylerii rozbijał kolejne kolumny wozów pancernych, a polscy kawalerzyści zaskakująco skutecznie zatrzymywali ataki. Walka była niezwykle zacięta i wielokrotnie dochodziło do kontruderzeń. W jednym z epizodów polscy ułani rzeczywiście szarżowali, ale nie na czołgi, lecz na niemiecką piechotę – szarża ta rozproszyła przeciwnika i zyskała czas na reorganizację obrony.
Bitwa trwała przez cały dzień. Niemcy atakowali falami, wspierani przez lotnictwo, które bombardowało pozycje polskie i niszczyło pobliską wieś Mokra. Mimo ogromnej przewagi technicznej, 4. Dywizja Pancerna nie zdołała przełamać polskiej linii. Pod koniec dnia, poniósłszy poważne straty w ludziach i sprzęcie, Niemcy musieli się wycofać, pozostawiając na polu bitwy kilkadziesiąt zniszczonych czołgów i pojazdów opancerzonych.
W wymiarze taktycznym zwycięstwo należało do Polaków. Wołyńska Brygada Kawalerii pokazała, że kawaleria w 1939 roku była nowoczesną formacją, potrafiącą skutecznie walczyć z bronią pancerną dzięki odpowiedniemu uzbrojeniu i wykorzystaniu terenu. W wymiarze operacyjnym bitwa nie zmieniła biegu kampanii – nazajutrz Niemcy wznowili ofensywę i zmusili polskie oddziały do odwrotu. Jednak pamięć o Mokrej przetrwała jako dowód odwagi i kunsztu bojowego polskich żołnierzy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz