https://www.facebook.com/share/r/1BcLoESLTZ/
🗣️ Jednym z najcenniejszych artefaktów w zbiorach muzealnych związanych z długą bronią sieczną jest szabla husarska zwana też szablą czarną. Przez bronioznawców określana królową polskiej szabli. Jej początki sięgają połowy XVII w. Zawarła w sobie najlepsze cechy broni zachodnio i wschodnioeuropejskiej tworząc niepowtarzalną i niespotykaną gdzie indziej broń. Był to oręż wyłącznie bojowy. Typowa rękojeść szabli husarskiej składała się z: jelca z wąsami, drewnianego trzonu oraz głowicy z kapturkiem przechodzącym w warkocz. Jelec z wąsami przechodził w zaokrąglony kabłąk dochodzący do głowicy, ale nie związany z nią konstrukcyjnie. Tylne ramię jelca było zazwyczaj szersze i spłaszczone w formie ozdobnego młotka. Charakterystyczną cechą szabli czarnej był przymocowany do wewnętrznego wąsa paluch. Głowica była najczęściej migdałowatego kształtu. Jako broń typowo bojowa miała skromne zdobnictwo.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz