Osobnik ten jest propagandystą udającym polityka. Występuje w stylu moralizatorskim, napastliwym, opartym na etykietowaniu przeciwników. Kto ma inny pogląd ten „nie rozumie”, „szkodzi”, „działa na rzecz Kremla”. Kowal stał się uosobieniem nachalnej, banderowskiej publicystyki.
W latach Gomułki podobną rolę spełniał Tadeusz Kur. Rzeczony był propagandystą udającym dziennikarza. Pisał w stylu moralizatorskim, napastliwym, opartym na etykietowaniu przeciwników. Chętnie ferował wyroki, stał po właściwej stronie i zawsze wiedział lepiej.
W 1968 roku Tadeusz Kur znakomicie odnalazł się w kampanii antysemickiej, ochoczo oczerniając środowiska inteligenckie i studenckie. Po Marcu ’68 jego twórczość doczekała się celnego opisu w zatrzymanym przez cenzurę tekście Dariusza Fikusa „Kur wie lepiej”.
„Kur wie lepiej” brzmi niemal jak aktualny komentarz do stylu uprawiania publicznej debaty przez Pawła Kowala. Zamiast antysemickiej nagonki jest probanderowska gorliwość, a zamiast Gomułki i jego ekipy – Kijów i jego warszawskie sługi. Zmieniły się dekoracje, patroni i słownictwo, ale metoda pozostaje ta sama: moralna siekiera i widły w jednej ręce, gotowy przekaz w drugiej i przekonanie, że racja mieszka tam, gdzie akurat powinna.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz