CSSMW USTKA I MARYNARZE WSZYSTKICH JEDNOSTEK SZUKAJCIE SIĘ
O bohaterskiej obronie Westerplatte napisano już prawie wszystko, podobnie jak o oficerach i żołnierzach broniących Składnicy. Niewiele wspominano o jednym z oficerów, który wbrew swego nazwisku wykazał się wielką sumiennością i odwagą.
Można powiedzieć, iż kapitan lekarz Słaby dokonywał cudów podczas improwizowanych operacji, gdy kurz i fragmenty sufitu spadały na niego i operowanych.
Mjr. Słaby walczył o Przemyśl i Westerplatte, umarł w katowni UB.
******
Urodził się 9 grudnia w Przemyślu
Był synem Józefa, pracownika kolejowego, i Agnieszki z domu Rebizant. Jeden z jego braci, Franciszek, był zawodowym podoficerem Wojska Polskiego.
Po ukończeniu szkoły podstawowej Mieczysław uczęszczał do Gimnazjum im. Kazimierza Morawskiego. W latach szkolnych związany był ze sportem i harcerstwem. Od 30 marca 1918, tj. od chwili założenia w Przemyślu Harcerskiego Klubu Sportowego „Czuwaj”, aż do śmierci w 1948 był jego aktywnym członkiem.
Przez wiele lat grał z bratem Franciszkiem w drużynie piłkarskiej, z którą w 1924 zdobył mistrzostwo ZHP. W latach 1920–1921 wchodził w skład zarządu klubu, a po ukończeniu w 1933 Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie został jego społecznym lekarzem.
W 1935 został powołany do wojska, w którym podjął służbę zawodową na stanowisku lekarza, awansując z czasem na stopień kapitana. Służył w 38 Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich w Przemyślu.
W lipcu 1935 został przeniesiony do 5 Pułku Strzelców Konnych w Dębicy na stanowisko lekarza. Na stopień kapitana awansował ze starszeństwem z 19 marca 1939 w korpusie oficerów zdrowia, grupa lekarzy i 42. lokatą. W tym czasie był naczelnym lekarzem medycyny.
.
NA WESTERPLATTE
4 sierpnia 1939 objął obowiązki w Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Wyposażenie medyczne, które w niej zastał, było szczątkowe. A zamówiony sprzęt medyczny m.in. stół operacyjny został zarekwirowany przez władze celne Wolnego Miasta Gdańska tuż przed agresją Niemiec na Polskę.
Mimo to założył prowizoryczną izbę szpitalną i zorganizował służbę sanitarną. W czasie obrony WST udzielał skutecznej pomocy rannym nawet po zniszczeniu wskutek bombardowania gabinetu zabiegowego i utracie środków medycznych.
Po kapitulacji Westerplatte został z innymi oficerami umieszczony w Hotelu Centralnym w Gdańsku, skąd zamiast do oflagu przewieziono go do obozu jenieckiego, przeznaczonego dla podoficerów i szeregowców Stalagu I A pod Królewcem.
W obozie udzielał pomocy medycznej jeńcom oraz cywilom wywiezionym na roboty przymusowe. Po pewnym czasie z powodu choroby wrzodowej żołądka został umieszczony w szpitalu więziennym w Królewcu, gdzie przebywał do końca wojny.
.
PO WOJNIE
W 1945 powrócił do Przemyśla. Jako zawodowy oficer został natychmiast zmobilizowany z przydziałem do Wojsk Ochrony Pogranicza. Rok później otrzymał awans na stopień majora. Będąc w wojsku przyjmował cywilnych pacjentów w ubezpieczalni społecznej, był także lekarzem w Szkole Handlowej oraz w miarę wolnego czasu pomagał zespołowi lekarskiemu w szpitalu miejskim.
.
WKRÓTCE ROZPOCZĄŁ SIĘ KOSZMAR.
1 listopada 1947 został aresztowany przez UB pod zarzutem naruszenia tajemnicy wojskowej do których, jako lekarz, nie miał i tak dostępu. Został pomówiony i oskarżony o przynależność do organizacji Wolność i Niezawisłość.
Aresztowanie mjr. Słabego było konsekwencją obciążających go zeznań zatrzymanego wcześniej szefa wywiadu wojskowego organizacji Wolność i Niepodległość, Kazimierza Sochańskiego „Kulesza”.
Na mjr. Słabym wymuszano przyznanie się do czynów nigdy niepopełnionych. Stosowano przemoc w postaci okrutnego bicia butelkami po nerkach, co sprawiało niesłychany ból, odmawiano przyzwoitszego jedzenia, cukru, białego chleba.
W ten sposób przez cały okres ostrego stalinizmu wymuszano zeznania od setek, a nawet tysięcy ofiar.
Po przesłuchaniach mjr. Słaby opowiadał o morale jednostek granicznych, o stosunku do wojsk sowieckich. W zapisie zeznań znajdują się błędy gramatyczno- ‑stylistyczne, których Mieczysław Słaby nigdy nie robił. Był człowiekiem wyjątkowo precyzyjnym i piszącym bezbłędnie.
Informacja Wojskowa wtedy składała się z samych sadystów, brutali, wyjątkowych tępaków, żądnych wykrycia rzekomych „sprawców” za wszelką cenę dla awansu, pochwał, orderów.
W ten sposób były załatwiane sprawy z oficerami pochodzącymi z armii niepodległej Rzeczypospolitej.
25 listopada 1947 r. Informacja w Przemyślu przekazała akta sprawy majora Słabego i paru innych osób Oddziałowi Informacji Wojskowej OW 5 w Krakowie, gdzie wydano postanowienie o wdrożeniu śledztwa o współpracy z nielegalną organizacją.
1 grudnia 1947 r. mjr Słaby został przeniesiony do Krakowa i osadzony w areszcie w domu przy ul. Józefinów 5, który miał ponurą sławę jako katownia.
Major Słaby, już wtedy bardzo schorowany, miał krwotok wewnętrzny w wyniku krwawiącego wrzodu dwunastnicy, co rozpoznano dopiero po przyjęciu go w stanie agonalnym na 2. Oddział Chorób Wewnętrznych, a nst po przeniesieniu na Wydział Chirurgiczny 5. Okręgowego Szpitala Wojskowego w Krakowie.
15 marca 1948 r. o godz. 13 zmarł. Do ostatniej chwili był pilnowany przez oficera Informacji. Do pielęgniarki, która była przy jego śmierci, skierował prośbę, aby pożegnała jego najbliższych i powiedziała im, że „Mietek się już skończył”.
Jego ciało pochowano bez informowania rodziny 23 marca 1948 r. w zwykłej pace zbitej z nieheblowanych desek, w bezimiennej mogile na Cmentarzu Wojskowym w Krakowie przy ul. Prandotty.
Grób później zidentyfikowano przy pomocy jednej z pielęgniarek, która wykonała prymitywny krzyż drewniany z wypalonym nazwiskiem i imieniem doktora Mieczysława Słabego i datą jego śmierci.
Ofiarność tej pielęgniarki dała podstawę do późniejszych starań o urządzenie właściwego grobu na tym cmentarzu w Krakowie.
Niestety, starania rodziny o urządzenie mjr. M. Słabemu grobu w Przemyślu nie zostały zrealizowane.
Po latach na murach szpitala, w którym zmarł M. Słaby, umieszczono tablicę ze znamiennym napisem: „Mjr lekarz Mieczysław Słaby. Bohaterski lekarz obrony Westerplatte. Kawaler orderu Virtuti Militari. W murach tego oddziału nie zdołano uratować życia kolegi po stalinowskim śledztwie”.
Został całkowicie zrehabilitowany w 2004 r.
Sprawcy zbrodniczego postępowania bądź pozostali nieznani, bądź wyjechali z kraju. Byli nie do osiągnięcia przez jakikolwiek organ polskiego wymiaru sprawiedliwości.
.
REHABILITACJA
Po 42 latach od śmierci, w wyniku postępowania rehabilitacyjnego prowadzonego przez Naczelną Prokuraturę Wojskową, major Mieczysław Słaby został oczyszczony ze stawianych mu zarzutów.
POŚMIERTNIE ODZNACZONY
Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari 8 grudnia 1989
Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939”.
odznaką „Gwiazda Przemyśla” za obronę Przemyśla i Ziemi Przemyskiej od 1 XI 1918 do 16 V 1919
.
UPAMIĘTNIENIE
W 1989 na wniosek środowiska westerplatczyków imię Mieczysława Słabego nadano Zespołowi Szkół Medycznych w Gdańsku.
Imię majora Mieczysława Słabego noszą również: Szkoła Podstawowa nr 7 w Gdańsku oraz ulice w Przemyślu, Gdańsku, Krakowie i Rawiczu.
CZEŚĆ JEGO PAMIĘCI
------------------
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz