Mieczysław Słaby

15 marca 1948 roku w krakowskim więzieniu Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego na Montelupich w wieku niespełna 43 lat zmarł Mieczysław Słaby (grafika) kapitan Wojska Polskiego II Rzeczpospolitej, major Ludowego Wojska Polskiego, obrońca Westerplatte, lekarz.

Urodził się 9 grudnia 1905 roku w Przemyślu. Pochodził z rodziny robotniczej. Był absolwentem gimnazjum imienia Kazimierza Morawskiego. Już jako młody chłopak działał aktywnie w organizacjach o charakterze społecznym i patriotycznym. Od roku 1918 należał do założonego w tym marcu tego samego roku w Przemyślu Harcerskiego Klubu Sportowego "Czuwaj". W roku 1925 rozpoczął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Lwowskiego imienia Jana Kazimierza, które ukończył w 1933 roku. Dwa lata później podjął zawodową służbę lekarską w przemyskim 38. Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich, a następnie w 5. Pułku Strzelców Konnych w Dębicy. Tuż przed wybuchem II wojny światowej, w sierpniu 1939 roku rozpoczął służbę w Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte, gdzie zorganizował służbę sanitarną. W czasie obrony twierdzy wsławił się heroizmem i poświęceniem. Służył rannym nawet w zbombardowanym obiekcie. Po kapitulacji Westerplatte został wraz z innymi oficerami umieszczony w Hotelu Centralnym w Gdańsku, skąd – zamiast do oflagu – przewieziono go do obozu jenieckiego, przeznaczonego dla podoficerów i szeregowców - Stalagu I A pod Królewcem. W obozie udzielał pomocy medycznej jeńcom oraz cywilom wywiezionym na roboty przymusowe. Po pewnym czasie z powodu choroby wrzodowej żołądka został umieszczony w szpitalu więziennym w Królewcu, gdzie przebywał do końca wojny.

Po zakończeniu wojny Mieczysław Słaby powrócił do rodzinnego Przemyśla. Jako zawodowy oficer, a dodatkowo lekarz, został natychmiastowo zmobilizowany z przydziałem do Wojsk Ochrony Pogranicza, a rok później awansowany do stopnia majora. Przyjmował także cywilnych pacjentów w ubezpieczalni społecznej, był lekarzem szkolnym w Szkole Handlowej. W nielicznych wolnych chwilach pomagał swoim kolegom w szpitalu miejskim.

W listopadzie 1947 roku został aresztowany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego i oskarżony o naruszenie tajemnicy państwowej i przynależność do zrzeszenia Wolność i Niezawisłość. Przez miesiąc przebywał w areszcie w Przemyślu, z którego został następnie przewieziony do wspomnianego już więzienia w Krakowie. Został poddany długiemu i brutalnemu śledztwu. Oprawcy nie zważali nawet na chorobę wrzodową, która na skutek pozbawienia go dostępu do opieki medycznej stała się przyczyną jego śmierci. Został pochowany bez wiedzy i udziału rodziny na krakowskim Cmentarzu Wojskowym przy ul. Prandoty.

W 1990 roku Naczelna Prokuratura Wojskowa oczyściła go z wszystkich zarzutów. Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939”.

Serdeczne podziękowania dla Fana naszej strony Pana Marcina :)

/Boguś