15.08.1090 r.
Podczas wyprawy na Pomorze walczący po stronie księcia polskiego Władysława I Hermana palatyn Sieciech zdobył Nakło nad Notecią.
Pierwsze wzmianki pisemne o Nakle pochodzą z kroniki Galla Anonima czyli z początków XII wieku. Sam gród jest jeszcze trochę starszy, istniał już w XI stuleciu. Początkowo należał do Pomorzan i stanowił ważny punkt obrony pogranicza z Polską. Już w końcu XI wieku (1090 rok) został zdobyty przez palatyna Sieciecha, jednak Pomorzanie ponownie Nakło odbili. W obręb państwa Piastów na trwałe włączył je dopiero Bolesław Krzywousty. W końcu XIII wieku (1299) Władysław Łokietek lokował miasto na prawie magdeburskim. W tym czasie pozostawało Nakło miastem królewskim, a jako najstarsze na Krajnie, pełniło rolę stolicy regionu.
Kolejne stulecie było dla Nakła burzliwe. Sąsiedztwo z ziemiami Zakonu Szpitalników NMP okazało się niebezpiecznym. Mimo swego obronnego położenia w rozlewiskach Noteci, miasto było kilkukrotnie napadane, łupione i palone przez rycerzy zakonu. Największych zniszczeń dokonali Krzyżacy podczas napadu w 1330 roku.
Polacy uparcie go bronili, gdyż po utracie przez Polskę Pomorza, Nakło stanowiło ważny ośrodek gospodarczy pozwalający utrzymywać kontakty handlowe z Niemcami, Szwecją i Holandią. Jego znaczenie na kłopotliwym pograniczu uznawał też król Kazimierz Wielki, który kazał Nakło otoczyć murami i wznieść tam warowny zamek. Mimo tych umocnień miasto w tym czasie jeszcze kilkukrotnie przechodziło z rąk do rąk i ostatecznie dopiero w 1394 roku król Władysław Jagiełło przywrócił je królestwu polskiemu. Kasztelanem Nakła był wówczas Wincenty Granowski. Król przywracając miasto Koronie zapewne nie przypuszczał, iż w ponad dwadzieścia lat później, poślubi nakielską kasztelanową, wdowę po Granowskim, Elżbietę. Co skłoniło Jagiełłę do ożenku, który nie przyniósł ani korzystnych sojuszy, ani bogatego posagu, ani nadziei na potomstwo, ani nawet świetnych paranteli? Historycy w tym względzie są zgodni, to było prawdziwe uczucie.
Kolejna wojna (trzynastoletnia) z Zakonem także nie ominęła Nakła. To właśnie tutaj Kazimierz Jagiellończyk zwołał pospolite ruszenie, gromadząc przybyłe na wojnę rycerstwo. Jednak pomimo niepokojów miasto rozwijało się dość prężnie. Kres progresji Nakła przyniósł wiek XVII i potop szwedzki. Spalone przez Szwedów miasto popadło w ruinę, liczba jego mieszkańców spadła do dwustu. Nakło kompletnie przestało się liczyć w jakiejkolwiek dziedzinie. W drugiej połowie tego stulecia zaczął też popadać w ruinę kazimierzowski zamek, który stanowił w tym czasie siedzibę starosty. W końcu XVIII wieku pozostały już po nim jedynie mury, które rozebrano w pierwszej połowie XIX wieku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz