Komuniści szybko znieśli listopadowe Święto Niepodległości obchodzone formalnie od 1937 roku. Nowe święto, zwane Świętem Odrodzenia Polski, ustanowili w rocznicę wydania manifestu PKWN. 22 lipca stał się w PRL symbolem – jego imieniem nazywano fabryki, huty, ulice.
Aparat represji traktował próby upamiętniania rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości jako „wyjątkowo niebezpieczne”. Jednak opozycja demokratyczna, rozwijająca z miesiąca na miesiąc coraz szerszą działalność, zaznaczała swoją obecność szczególnie pod koniec lat 70.
Sytuacja zmieniła się diametralnie w roku 1978. Władze państwowe świętowały kolejną rocznicę rewolucji październikowej, a także przygotowywały się do grudniowych obchodów 60. rocznicy powstania Komunistycznej Partii Polski i 30-lecia PZPR. Tymczasem 11 listopada środowiska opozycyjne, wzmocnione po wyborze kard. Wojtyły na Stolicę Apostolską, obchodziły 60. rocznicę powrotu niepodległej i suwerennej Polski na mapę Europy.
Inicjatorem jawnych, niezależnych od władz państwowych obchodów był Ruch Obrony Praw Człowieka i Obywatela, który przy aktywnym wsparciu środowisk kombatanckich i niepodległościowych, studenckich oraz Kościoła katolickiego zorganizował uroczystości w Gdańsku, Krakowie, Lublinie, Łodzi i Warszawie. Tego roku obchody zakazanego święta przerodziły się – po raz pierwszy od zakończenia II wojny światowej – w manifestacje patriotyczne.
Oficjalne przywrócenie 11 listopada jako Narodowego Święta Niepodległości do kalendarza świąt państwowych nastąpiło 15 lutego 1989 roku.
Dowiedz się więcej: https://bit.ly/3wqu0K7
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz