24 listopada 1227 roku książę krakowski Leszek Biały syn Kazimierza II Sprawiedliwego oraz księżniczki znojemskiej Heleny, dążąc do zjednoczenia polskich ziem, podjął walkę o odzyskanie Pomorza Gdańskiego. Zaproszony na spotkanie przez księcia Świętopełka, został przez niego zdradziecko napadnięty i zamordowany w Marcinkowie pod Gąsawą.
Do ogólnopolskiego wiecu książąt zorganizowanego na pograniczu Kujaw i Wielkopolski, w Gąsawie, w którym wzięli udział Leszek Biały, Władysław Odonic, Henryk Brodaty i Konrad mazowiecki, doszło w listopadzie roku 1227 (na zjeździe nie pojawił się Władysław Laskonogi, syn Mieszka Starego).
Nie są znane treści rozmów, musiały jednak one zaniepokoić poważnie Świętopełka pomorskiego, który korzystając zapewne ze zdrady Odonica (fakt ten jest przez część historyków podawany w wątpliwość) rankiem 24 listopada napadł na niczego niespodziewających się książąt przebywających właśnie w łaźni. Starszy, Henryk, uratował się tylko dzięki poświęceniu rycerza Peregryna z Wiesenburga. Młodszy, Leszek zdołał dosiąść konia i rozpocząć ucieczkę w kierunku wsi Marcinkowo. Tam napastnicy dogonili go i zamordowali.
Ciało Leszka zostało przewiezione do Krakowa i pochowane w katedrze wawelskiej prawdopodobnie 6 grudnia roku 1227 lub kilka dni wcześniej. Jego grobowiec uległ jednak zniszczeniu podczas budowy nowego kościoła, w czasie gdy biskupem krakowskim był Nanker.
Śmierć Leszka Białego w sposób zasadniczy zmieniła sytuację polityczną w rozdrobnionej na szereg księstw Polsce. Leszek, mimo swoich niezbyt szczęśliwych rządów, był ostatnim księciem krakowskim, którego władzę uznawali wszyscy polscy książęta.
Na fot.: Leszek Biały z cyklu "Wizerunki książąt i królów polskich" Ksawerego Pillatiego z 1888.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz