13 listopada 1956 roku Sejm PRL na podstawie ustawy z roku 1954 zlikwidował Komitet do Spraw Bezpieczeństwa Publicznego. W jego miejsce powołana została do życia Służba Bezpieczeństwa.
Do zadań tej policji politycznej należała ochrona systemu komunistycznego w Polsce, a także poza jej granicami, kontrolowanie i przenikanie do wszystkich struktur życia społecznego, kulturowego, a także religijnego, penetracja środowisk polonijnych, zwalczanie opozycji, a także inwigilacja środowiska robotniczego, mniejszości narodowych oraz seksualnych ( akcja Hiacynt).
Centralę Służby Bezpieczeństwa stanowiła część komórek organizacyjnych Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, czyli niektóre jego departamenty i biura (a także inne jednostki równorzędne). Nadzór nad ich działalnością sprawował bezpośrednio minister lub delegowani przez niego podsekretarze stanu i dyrektorzy generalni. Za bieżącą pracę i obsługę kierownictwa odpowiadał Gabinet Ministra Spraw Wewnętrznych, natomiast funkcje kontrolne wypełniał Główny Inspektorat MSW (jednostki te istniały od grudnia 1954 r. do lipca 1990 r. i wykonywały zadania na rzecz całego resortu, jednak od listopada 1956 r. dominującą rolę odgrywali w nich funkcjonariusze SB). Częściowo z organami bezpieczeństwa związane były także inne struktury ministerstwa (odpowiedzialne za kadry, szkolenie, finanse, inwestycje, zaopatrzenie, służbę zdrowia itp.).
Służba Bezpieczeństwa została zlikwidowana w roku 1990.
Boguś
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz