12 listopada 1978 r. zmarł Tadeusz Fijewski
""W 1940 r. Tadeusz Fijewski, został ujęty razem ze swoim przyjacielem, Jerzym Kaliszewskim (również aktorem) w łapance ulicznej, wywieziony do obozów koncentracyjnych KL Sachsenhausen (Oranienburg) potem do KL Dachau, w których przesiedział 1,5 roku. Wykupiony przez matkę pana Jerzego, Helenę Kaliszewską, która na ten cel oddała całą biżuterię pośrednikowi z Gestapo. Tadeusz Fijewski tak to po wojnie wspominał: "Mam dwie matki, tę, która dała mi życie i tę, która mi to życie ofiarowała po raz drugi". Po uwolnieniu powrócił do Warszawy, od 1941 r. pracował jako sprzątacz i kelner w warszawskich barach.
W pierwszych dniach sierpnia 1944 r. ujęty przez Niemców na Powiślu i zapędzony do podziemi Muzeum Narodowego, gdzie przebywał w grupie kilku tysięcy zakładników, kobiet, mężczyzn i dzieci. Ludzi tych Niemcy wykorzystywali jako "żywe tarcze" pędzone podczas natarć przed czołgami. Fijewski zorientowawszy się, że nie ma szans na ucieczkę, w pewnej chwili zaczął symulować ostry atak serca. Niemcy zgodzili się na wyniesienie "umierającego" do najbliższego szpitala na Czerniakowie. Gdy został doniesiony na noszach do powstańczej placówki "z miejsca ozdrowiał". Po latach tak to podsumował: "Była to na pewno największa rola w moim życiu". Po przejściu do Śródmieścia dołączył do "brygady teatralnej" BIP założonej 2 sierpnia 1944 r. przez Leona Schillera, w której występował na placówkach powstańczych, w szpitalach i schronach - grał, deklamował i śpiewał.
W Powstaniu walczyły dwie jego siostry: Barbara i Maria, oraz brat Zbigniew."
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz