W 1956 roku szwedzki marynarz Åke Viking, samotny pośród bezkresnego oceanu, wrzucił do morza butelkę z krótką wiadomością:
To był cichy gest — trochę żart, a trochę krzyk serca.
Człowiek dryfujący między falami i ciszą, nie wierzący naprawdę, że ktoś odpowie.
Ale los ma swój niezwykły sposób odpowiadania na to, co wypływa prosto z serca.
Kilka tygodni później butelka dopłynęła do słonecznego wybrzeża Sycylii.
Znalazła ją Paolina, siedemnastoletnia dziewczyna o ciekawych oczach i bosych stopach.
Czytając słowa nieznajomego z Północy, poczuła coś niezwykłego —
jakby ktoś, po drugiej stronie świata, mówił wprost do jej duszy.
Postanowiła napisać odpowiedź.
Tak rozpoczęła się korespondencja, która trwała dwa lata —
ścieżka z papieru, atramentu i tęsknoty.
On pisał z lodowatych mórz Szwecji,
ona — wśród zapachu pomarańczy i złotego światła Sycylii.
Każdy list zbliżał ich do siebie, mimo że ocean próbował ich rozdzielić.
W 1958 roku Åke popłynął na Sycylię.
Kiedy zobaczył Paolinę w porcie, wiedział — to była kobieta z butelki.
Morze zamilkło między nimi.
Szli, uśmiechali się, rozmawiali jak dwie dusze, które spotkały się po tysiącu żyć.
Jeszcze tego samego roku pobrali się w małej kaplicy nad Morzem Śródziemnym.
Z wiadomości zagubionej w falach narodziła się miłość, której nie mógł przewidzieć żaden atlas.
Bo czasem wszystko, czego potrzeba, to odrobina losu...
butelka, kilka słów i odwaga, by wierzyć, że gdzieś, kiedyś, ktoś odpowie 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz