https://www.youtube.com/shorts/u77hqIVbJyU?feature=share
*USS Charger (CVE-30)* był amerykańskim lotniskowcem eskortowym z okresu II wojny światowej, należącym do typu *Bogue**, który odegrał znaczącą rolę jako jednostka szkoleniowa w marynarce wojennej Stanów Zjednoczonych. Początkowo planowany jako statek handlowy typu C3 o nazwie **Rio de la Plata**, został przejęty przez U.S. Navy w ramach rozbudowy floty eskortowej i przebudowany na lotniskowiec. Wodowany 1 marca 1941 roku, wszedł do służby 3 marca 1942 roku. Okręt miał długość około 150 metrów, wyporność pełną ponad 11 000 ton i był napędzany turbiną parową o mocy 8 500 KM, co zapewniało mu prędkość maksymalną około 18 węzłów. Jego uzbrojenie stanowiły działa kalibru 127 mm oraz zestawy działek przeciwlotniczych 40 mm i 20 mm, a standardowy skład grupy lotniczej wynosił około 20 samolotów myśliwskich i torpedowych, takich jak **Grumman Wildcat* i **Grumman Avenger**. Choć USS Charger został początkowo przydzielony do roli operacyjnej w konwojach atlantyckich, szybko przekształcono go w **lotniskowiec szkoleniowy**, bazujący głównie w zatoce Chesapeake. Tam przez całą wojnę służył jako kluczowa jednostka treningowa dla tysięcy pilotów i załóg pokładowych, przygotowując ich do działań bojowych na większych lotniskowcach floty. Dzięki intensywnemu programowi szkoleniowemu na jego pokładzie wyszkolono ponad 40 tysięcy lotników i personelu obsługi. Mimo że USS Charger nie uczestniczył bezpośrednio w działaniach bojowych, jego wkład w przygotowanie lotnictwa pokładowego Stanów Zjednoczonych był nieoceniony. Po zakończeniu wojny, w marcu 1946 roku, został wycofany ze służby i ostatecznie sprzedany na złom w 1947 roku. USS Charger pozostaje w historii US Navy symbolem efektywnego szkolenia i jedną z kluczowych jednostek, które umożliwiły amerykańskiej flocie utrzymanie przewagi powietrznej na morzach podczas II wojny światowej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz