"Jest 29 stycznia 1944 r., wioska Koniuchy położona na kresach II RP, zamieszkana przez Polaków. Około 5 nad ranem, na Polaków napada 120 komunistycznych oprawców- Żydów, Rosjan i Litwinów. Komunistyczni bandyci dokonują pogromu Polaków, podpalają ich domy, nie maja litości dla nikogo, mordują mężczyzn, kobiety i malutkie dzieci. Wielu Polaków zostaje spalonych żywcem w swoich domach.
Żydzi palą większość zabudowań, aby zatrzeć ślady o Polakach, którzy tam mieszkają.
Komuniści w Koniuchach zamordowali około 40 osób.
Wstrząsające świadectwo komunistycznej zbrodni na Polakach, daje świadek Edward Tubin. „Kobietę jedną, uciekała tam w las ku cmentarzu, to nie strzelali, ale kamieniem zabili, kamieniem w głowę. Jak mamę zabili, to może z 8 kul po piersiach puścili (…). Wojtkiewicza żona była w ciąży i chłopak był, nie miał nawet 2 latka. Zbili ją, a chłopak został żywy. Przynieśli słomę, na nią rzucili, zapalili. Temu chłopaczkowi nogi poopalało – paluszki jemu odpadły. Przeżył pod tą matką. Jak zapalili, to tylko nogi mu się spaliły. Było strasznie, było strasznie, nie przepuścili nikomu”.
Pamięć o braciach Naszych , którzy złożyli ofiarę z życia na ołtarzu wolności, jest bowiem jednym z najważniejszych składników materii tworzącej wielką duchową i kulturową wspólnotę, do której przynależymy, a której na imię Polska."
za Szymon Zyberyng
zdj. Zapalenie zniczy pod pomnikiem upamiętniającym mieszkańców wsi Koniuchy (w ramach wyjazdu edukacyjnego organizowanego przez IPN, 9–14 IX 2019 r.)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz