26 marca 1895 roku w Noworosyjsku urodził się Eugeniusz Pławski, komandor Marynarki Wojennej II RP, postać o niezwykłym autorytecie i jedna z filarów polskiej obecności na morzach.
Jako absolwent Korpusu Morskiego w Petersburgu, wniósł do odrodzonej polskiej floty bezcenne doświadczenie, stając się żywym symbolem powrotu Rzeczypospolitej nad Bałtyk.
To właśnie Pławski przeszedł do historii jako oficer, który 10 lutego 1920 roku w Pucku, podczas uroczystych Zaślubin Polski z Morzem, na rozkaz generała Hallera podniósł biało-czerwoną banderę na maszt. Był to akt o ogromnym znaczeniu symbolicznym, kończący okres zaborów na polskim wybrzeżu. W okresie międzywojennym budował potencjał floty, dowodząc m.in. Dywizjonem Okrętów Podwodnych i torpedowcami, dbając o najwyższe standardy szkolenia marynarzy.
To właśnie Pławski przeszedł do historii jako oficer, który 10 lutego 1920 roku w Pucku, podczas uroczystych Zaślubin Polski z Morzem, na rozkaz generała Hallera podniósł biało-czerwoną banderę na maszt. Był to akt o ogromnym znaczeniu symbolicznym, kończący okres zaborów na polskim wybrzeżu. W okresie międzywojennym budował potencjał floty, dowodząc m.in. Dywizjonem Okrętów Podwodnych i torpedowcami, dbając o najwyższe standardy szkolenia marynarzy.
Choć w powszechnej świadomości często kojarzony jest bezpośrednio z mostkiem kapitańskim ORP „Piorun”, w kluczowym momencie bitwy o Atlantyk – podczas pościgu za pancernikiem „Bismarck” w maju 1941 roku – pełnił on strategiczną funkcję dowódcy 1. Dywizjonu Niszczycieli. To pod jego kierownictwem polskie okręty operowały ramię w ramię z Royal Navy. Choć samym „Piorunem” w tamtym starciu manewrował kmdr por. Eugeniusz Hryniewicz, to wizja i koordynacja działań przez Pławskiego pozwoliły polskiej jednostce na podjęcie brawurowego, kilkunastominutowego pojedynku ogniowego z niemieckim gigantem i nadanie słynnego sygnału o polskiej obecności na oceanie.
Choć w powszechnej świadomości często kojarzony jest bezpośrednio z mostkiem kapitańskim ORP „Piorun”, w kluczowym momencie bitwy o Atlantyk – podczas pościgu za pancernikiem „Bismarck” w maju 1941 roku – pełnił on strategiczną funkcję dowódcy 1. Dywizjonu Niszczycieli. To pod jego kierownictwem polskie okręty operowały ramię w ramię z Royal Navy. Choć samym „Piorunem” w tamtym starciu manewrował kmdr por. Eugeniusz Hryniewicz, to wizja i koordynacja działań przez Pławskiego pozwoliły polskiej jednostce na podjęcie brawurowego, kilkunastominutowego pojedynku ogniowego z niemieckim gigantem i nadanie słynnego sygnału o polskiej obecności na oceanie.
Po zakończeniu działań operacyjnych Eugeniusz Pławski objął stanowisko szefa Inspektoratu Marynarki Wojennej, gdzie odpowiadał za całokształt funkcjonowania floty na uchodźstwie. Jego pseudonim „Żańka” był znakiem rozpoznawczym w środowisku żeglarskim i oficerskim, budząc szacunek oparty na wiedzy i charyzmie. Pozostawił po sobie bezcenne wspomnienia „Fala za falą”, które są rzetelnym świadectwem trudów służby. Zmarł w 1972 roku w Vancouver, do końca pozostając wiernym morskim tradycjom.
Po zakończeniu działań operacyjnych Eugeniusz Pławski objął stanowisko szefa Inspektoratu Marynarki Wojennej, gdzie odpowiadał za całokształt funkcjonowania floty na uchodźstwie. Jego pseudonim „Żańka” był znakiem rozpoznawczym w środowisku żeglarskim i oficerskim, budząc szacunek oparty na wiedzy i charyzmie. Pozostawił po sobie bezcenne wspomnienia „Fala za falą”, które są rzetelnym świadectwem trudów służby. Zmarł w 1972 roku w Vancouver, do końca pozostając wiernym morskim tradycjom.zdjecie/ The Polish Navy in colour by Mateusz Prociak
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz