Był jedną z legend 1. Polskiej Dywizji Pancernej.
Franciszek Skibiński urodził się 15 sierpnia 1899 roku w Monachium. Początkowo uczęszczał do gimnazjum w Warszawie, ale maturę zdał w 1917 roku w Kijowie. W tym samym roku wstąpił do 1 . Pułku Ułanów Polskich w Rosji . W 1918 r. działał w POW , a od jesieni tego roku rozpoczął służbę w Wojsku Polskim . Odbył kurs w Oficerskiej Szkole Kawalerii. Po jego ukończeniu trafił do 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich ( 14 PUJ) , w którego szeregach uczestniczył w wojnie polsko -bolszewickiej 1920 roku. Po wojnie kontynuował służbę w 14 PUJ . W 1925 r. trafił do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu gdzie został instruktorem. W latach 30-tych służył jako dowódca szwadronu w 3. Pułku Strzelców Konnych. W 1935 r. po ukończeniu Wyższej Szkoły Wojennej został wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 10. Brygady Kawalerii. W wojnie obronnej 1939 r. walczył w składzie Brygady na całym szlaku bojowym do internowania na Węgrzech, skąd przedostał się do Francji i wziął udział w kampanii Francuskiej jako szef sztabu 10 Brygady Kawalerii Pancernej . Po upadku Francji przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie współpracował z gen. St. Maczkiem przy tworzeniu 1 Dywizji Pancernej. W latach 1942-1945 dowodził różnymi jednostkami dywizji , był dowódcą m.in. 10 Pułku Strzelców Konnych ( dwukrotnie ), 3 . Brygady Strzelców i 10. Brygady Kawalerii Pancernej .Latem 1945 r. został dowódcą 14 Brygady Pancernej II Korpusu Polskiego we Włoszech .Służbę w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie zakończył jako zastępca dowódcy 2 Warszawskiej Dywizji Pancernej. W 1947 roku powrócił do Polski, gdzie został wykładowcą w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. 28 kwietnia 1951 roku został jednak aresztowany i oskarżony o szpiegostwo na rzecz wywiadów USA i Wielkiej Brytanii. Wkrótce uznano go winnym i skazano na karę śmierci. Od egzekucji uratowało go to, że był potrzebny jako świadek w innych procesach dotyczących „spisku w wojsku”, między innymi w sprawie Tatar-Utnik-Nowicki. Płk F. Skibińskiego ułaskawiono 25 stycznia 1954 roku, ale zwolniono z więzienia we Wronkach dopiero 7 kwietnia roku 1956. Powrócił do służby w wojsku i został szefem Biura Studiów przy Ministerstwie Obrony Narodowej. W 1958 roku został awansowany na stopień generała brygady, a w 1963 roku obronił doktorat za pracę „Bitwa w Normandii we wrześniu 1944 roku”. 16 sierpnia 1964 roku przeszedł na emeryturę. W 1988 roku został awansowany na stopień generała dywizji. W swych życiowych wyborach – choć w poufnych opiniach określano go w PRL jako „politycznie obcego” – był konsekwentny. Franciszek Skibiński zmarł 16 maja 1991 roku w Otwocku, w wieku 92 lat. Został pochowany w Warszawie na Cmentarzu Powązkowskim.
Za swoje czyny był odznaczony m.in. : Złotym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, trzykrotnie krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Krzyżem Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, Distinguished Service Order (Wielka Brytania), Legią Honorową V klasy, Croix de Guerre 1939-1945 (Francja), Medal Brązowego Lwa (Holandia), Odznaką „Za Zasługi dla ZBoWiD”.
(Tekst i zdjęcie udostępnione od Federacja Organizacji Polskich Pancerniaków)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz