W trakcie VII pielgrzymki do Polski, 
7 czerwca 1999 r., papież Jan Paweł II dokonał w Toruń beatyfikacji ks. Stefana Wincentego Frelichowskiego. Podczas nabożeństwa relikwie błogosławionego – kości dwóch palców oraz odlew maski pośmiertnej – niósł Stanisław Bieńka, były więzień Dachau i przyjaciel księdza.
Ksiądz Frelichowski urodził się w Chełmży 22 stycznia 1913 r. Święcenia kapłańskie przyjął 14 marca 1937 r., a już 19 października 1939 r. został przez Niemców aresztowany i osadzony w Forcie VII w Toruniu. Przeszedł przez cztery obozy koncentracyjne: Stutthof, Grenzdorf, Sachsenhausen i Dachau. Podczas epidemii tyfusu plamistego, który rozprzestrzenił się w KL Dachau na przełomie lat 1944/1945, zainicjował akcję niesienia pomocy zarażonym. Poszedł do baraków zarażonych, aby pielęgnować chorych i jako kapłan nieść pomoc duchową umierającym.
Odizolowani w tzw. barakach tyfusowych chorzy więźniowie umierali bez pomocy medycznej. Do opieki nad nimi zaczęli zgłaszać się osadzeni w obozie duchowni: księża, bracia zakonni i klerycy różnych narodowości, choć większość stanowili Polacy. Prekursorem tej akcji niesienia pomocy umierającym na tyfus był ks. Frelichowski. Dzięki badaniom archiwalnym prowadzonym przez s. Stefanię Annę Hayward, karmelitankę z klasztoru w Dachau, dysponujemy obecnie listą 35 nazwisk duchownych, którzy wzięli udział w tej akcji.
Jak większość uczestników tego dzieła miłosierdzia ks. Frelichowski zaraził się tyfusem. Zmarł na skutek zapalenia płuc, które było częstym powikłaniem po tej chorobie, pomimo wszelkiej możliwej pomocy, jakiej udzielili mu przyjaciele-współwięźniowie. Umarł w opinii świętości.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz