12 kwietnia 1606 roku oficjalnie zatwierdzono nową flagę mocarstw sprzymierzonych (nazywana Union Jack lub Union Flag): szkocki sztandar św. Andrzeja (biały ukośny krzyż na niebieskim tle) nałożony na angielską flagę św. Jerzego (czerwony krzyż na białym tle). Flaga Wielkiej Brytanii stworzono wcześniej - w 1603 roku - kiedy król Szkocji Jakub VI odziedziczył tron Anglii. Sojusz między Anglią a Szkocją był unią personalną, pozostały one niepodległymi państwami. Początkowo flaga była używana tylko na morzu zarówno przez statki wojskowe, jak i handlowe obu krajów. Od 5 maja 1634 roku nakazano używania jej wyłącznie przez statki wojskowe, podczas gdy statki handlowe miały podnosić flagi św. Jerzego (angielski) i św. Andrzeja (szkocki). W Szkocji powszechna była wersja flagi narodowej, w której biały krzyż św. Andrzeja umieszczono nad czerwonym krzyżem angielskim. Szkocka wersja flagi była używana w ograniczonym zakresie w latach 1606-1707. Po przyjęciu Aktu Unii w 1707 roku, będącego faktycznym zjednoczeniem obu królestw w jedno Królestwo Wielkiej Brytanii, zjednoczony sztandar stał się flagą nowego państwa. W 1801 roku wraz z uchwaleniem Aktu Zjednoczenia Wielkiej Brytanii i Irlandii do flagi dodano symbol Irlandii - krzyż św. Patryka. W fladze brakuje symbolu Walii, której patronem jest św. Dawid, gdyż przy zawiązywaniu unii między Anglią a Szkocją, Walia była częścią Królestwa Anglii.fot. Auckland Museum/CC BY 4.0
William Wallace, czyli jak waleczne serca Szkotów odzyskały niepodległość 
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz