28 stycznia 1887 w Łodzi urodził się wybitny pianista - Artur Rubinstein.
W swojej ponad 80-letniej karierze pianisty wystąpił ponad 6 tysięcy razy. Jeden z najwybitniejszych wirtuozów fortepianu XX wieku i znakomity interpretator muzyki Fryderyka Chopina, Johannesa Brahmsa, Franza Schuberta, Roberta Schumanna, Antonína Dvořáka, Siergieja Rachmaninowa i Karola Szymanowskiego. Występował z wieloma uznanymi orkiestrami i dyrygentami oraz grał m.in. z Pau Casalsem, Jacques’em Thibaudem i Romanem Totenbergiem.
Pierwsze lekcje gry na fortepianie pobierał u Adolfa Prechnera w Łodzi. Tu w wieku 7 lat po raz pierwszy wystąpił publicznie - zagrał wówczas utwory Wolfganga Amadeusa Mozarta, Franza Schuberta i Felixa Bartholdy-Mendelssohna. Naukę kontynuował pod kierunkiem Aleksandra Różyckiego w Warszawie. W 1897 wyjechał do Berlina, gdzie w Hochschule für Musik uczył się gry na fortepianie w klasie Heinricha Bartha, teorii zaś pod kierunkiem Maxa Brucha i Roberta Kahna.
Jego debiut pianistyczny miał miejsce 1 grudnia 1900 w berlińskiej Beethoven-Saal, w której wykonał m.in. "Koncert fortepianowy A-dur" Wolfganga Amadeusa Mozarta i "Koncert fortepianowy g-moll"Camille'a Saint-Saënsa z towarzyszeniem Berliner Philharmoniker pod dyrekcją Josefa Řebíčka. Koncert stał się artystycznym triumfem Rubinsteina.
W kwietniu 1902 "Koncert" Saint-Saënsa wykonał Rubinstein w Filharmonii Warszawskiej pod batutą Emila Młynarskiego.
Był dwukrotnie zaproszony przez Ignacego Jana Paderewskiego do jego szwajcarskiej willi w Riond Bosson na konsultacje.
W 1904 przeniósł się do Paryża - tu poznał impresaria Gabriela Astruca, z którym zawarł kontrakt na organizację koncertów. Od tego momentu rozpoczęła się jego wielka międzynarodowa kariera. Odbywał tournées po całym świecie - w 1906 w Stanach Zjednoczonych (Carnegie Hall w Nowym Jorku, Filadelfia, Chicago, Boston), Wiedniu, Rzymie, Rosji, Londynie (zagrał w duecie z Pablem Casalsem i Jacquesem Thilbaud), Hiszpanii, wielokrotnie koncertował w Warszawie (serie recitali, koncertów kameralnych, m.in. ze skrzypkiem Pawłem Kochańskim i wiolonczelistą Janem Sebelikiem oraz symfonicznych z Orkiestrą Filharmonii Warszawskiej pod dyrekcją Emila Młynarskiego, Grzegorza Fitelberga i Henryka Opieńskiego).
W latach 1917-18 odbył swoją pierwszą podróż artystyczną do Ameryki Południowej - wystąpił w Buenos Aires, grał wielokrotnie w Montevideo, Santiago de Chile oraz Rio de Janeiro.
W 1946 uzyskał obywatelstwo Stanów Zjednoczonych i zamieszkał w tym kraju, jednak nigdy nie zerwał związków z Polską. Do końca życia posługiwał się przy tym nienaganną polszczyzną. Po II wojnie światowej Polskę odwiedził siedem razy, Po raz pierwszy w 1958, dając koncerty w Krakowie i Warszawie. W 1960 był honorowym przewodniczącym jury podczas VI Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie.
W 1966 zainaugurował z kolei 10. Międzynarodowy Festiwal Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”. W 1975 wystąpił na koncercie jubileuszowym z okazji 60-lecia Filharmonii Łódzkiej. Po raz ostatni publicznie wystąpił w maju 1976 w Wigmore Hall w Londynie, natomiast w 1979 ostatni raz odwiedził Polskę, w tym Łódź i Warszawę. W warszawskiej cukierni Andrzeja Bliklego przy ul. Nowy Świat znajdują się zdjęcia pamiątkowe z wizyty artysty. Polskie Nagrania „Muza” wydały wówczas płytę z jego koncertem z 1960.
Zmarł 20 grudnia 1982 w Genewie. Urna z jego prochami pochowana jest niedaleko Jerozolimy na zboczu góry Orah.
(na podst. Culture.pl i Wikipedii)
Artur Rubinstein, 1937 (fot. Carl Van Vechten)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz