Marian Andrzej Dudziak

 Lekkoatletyka Polska i Światowa

 

2 lutego 1941 w Wielichowie urodził się Marian Andrzej Dudziak – polski naukowiec, specjalista konstrukcji maszyn, lekkoatleta, srebrny medalista olimpijski.

Maturę zdał w 1959 w Liceum Ogólnokształcącym w Wolsztynie. Podjął studia na Politechnice Poznańskiej. Ukończył tam Wydział Mechanizacji Rolnictwa w 1964 uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera mechanika. Doktorat w 1974, a habilitację uzyskał w 1990. W 1997 otrzymał tytuł naukowy profesora nauk technicznych. W latach 1991-2011 był kierownikiem Katedry (wcześniej Zakładu) Podstaw Konstrukcji Maszyn.

Po ukończeniu studiów, w latach 1965-1968 pracował w przemyśle na stanowisku inżyniera w Wojewódzkiej Stacji Napraw Samochodów oraz Teletra na stanowisku technologa opracowań procesów i technologa warsztatowego. Od 1 lutego 1968 r. podjął pracę w Zakładzie Podstaw Konstrukcji Maszyn Politechniki Poznańskiej na stanowisku asystenta. Nauczyciel akademicki w latach 1991-2003 był kierownikiem Zakładu Podstaw Konstrukcji Maszyn a od 1 grudnia 2003 roku kierownikiem Katedry Podstaw Konstrukcji Maszyn, którą to funkcję pełni do dnia dzisiejszego.

Jest on autorem lub współautorem 28 patentów krajowych oraz ponad 100 wdrożonych rozwiązań konstrukcyjnych i technologicznych.

Za wdrożenie tych prac w Fabryce Urządzeń Mechanicznych w Ostrzeszowie zespół prof. inż. Dudziaka otrzymał w 1987 roku Nagrodę Ministra Przemysłu Maszynowego i Ciężkiego.

Był sprinterem. Dwukrotnie brał udział w igrzyskach olimpijskich. W Tokio 1964 zdobył srebrny medal w sztafecie 4 x 100 m (wraz z Andrzejem Zielińskim, Wiesławem Maniakiem i Marianem Foikiem), a w biegu na 100 m odpadł w ćwierćfinale. W Meksyku 1968 był ósmy z sztafecie 4 x 100 m (z Maniakiem, Nowoszem i Romanowskim) a na 100 m ponownie odpadł w ćwierćfinale, zajmując w nim 5. miejsce z wynikiem 10,32 s. (wiatr +4,2 m/s).

Dwa razy wystąpił w mistrzostwach Europy, za każdym razem zdobywając medal. W Budapeszcie 1966 został wicemistrzem Europy na 200 m. W Helsinkach 1971 zdobył srebrny medal w sztafecie 4 x 100 m (z Gerardem Gramse, Tadeuszem Cuchem i Zenonem Nowoszem).

Trzykrotnie wziął udział w Europejskich Igrzyskach Halowych (poprzedniku halowych mistrzostw Europy): w Pradze 1967 zajął 5. miejsce w biegu na 50 m. W Madrycie 1968 zdobył srebrny medal w sztafecie 1+2+3+4 okrążenia (z Waldemarem Koryckim, Andrzejem Badeńskim i Edmundem Borowskim), a na 50 m odpadł w półfinale. W Wiedniu 1969 odpadł w eliminacjach na tym dystansie.

Zwyciężył na 100 m w finale Pucharu Europy w 1965 w Stuttgarcie. 18-krotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych w latach 1963-1971 (35 startów, 6 zwycięstw indywidualnych). Rekordzista Europy- 4 x 100 m- 39,2 (7 sierpnia 1965, Warszawa).

Dwa razy był mistrzem Polski: na 100 m w 1968 i na 200 m w 1966. Był także wicemistrzem na 200 m w 1970 i w sztafecie 4 x 100 w 1968, a brązowym medalistą na 200 m w 1971 i w sztafecie 4 x 100 m w 1963. 9-krotny rekordzista kraju (100 m, sztafety 4 x 100 m, klubowa i reprezentacyjna).

Zajął 10. miejsce w Plebiscycie Przeglądu Sportowego 1965.

Był zawodnikiem Orkanu Poznań - Września (1962-63) i Olimpii Poznań (1964-1971).

Rekordy życiowe:

100 m - 10,46 (13 października 1968, Meksyk), 10,32 w+4,2 (1968, Meksyk)

100 m - 10,2 (8 sierpnia 1964, Kijów)

200 m - 20,90 (1 września 1966, Budapeszt) 200 m - 20,7 (8 sierpnia 1965, Warszawa) 400 m - 47,4 (2 października 1965, Zielona Góra)