Plan Pabsta, czyli niemiecki plan urbanistyczny będący częścią Generalnego Planu Wschodniego, zakładał całkowitą przebudowę Warszawy i uczynienie z niej miasta dla nowej niemieckiej elity – Die Neue Deutsche Stadt Warschau.
Projekt został opracowany przez architektów Huberta Großa i Otto Nurnbergera, a nadzór nad pracami objął inż. Friedrich Pabst, od jesieni 1939 roku nazistowski architekt miasta. To pod jego nazwiskiem barbarzyńska koncepcja przeszła do historii. Prace nad planami „niemieckiej Warszawy” trwały w latach 1939–1942. Pośród najważniejszych założeń, jakie zrodziły się w głowach okupantów, szokują szczególnie:
wyburzenie ok. 
% zabudowy miasta
radykalna zmiana układu urbanistycznego
redukcja powierzchni z 
, km² do km²
Przedwojenna metropolia, siódme pod względem liczby ludności miasto Europy – po Moskwie, Londynie, Paryżu, Leningradzie, Berlinie, Rzymie i Wiedniu – miało zostać sprowadzone do roli podrzędnej mieściny. Jedyną istotną funkcją, jaką zachowała prowincjonalna Warszawa, była rola węzła komunikacyjnego.
„W sprawie Warszawy Führer postanowił, że odbudowa tego miasta jako polskiej metropolii jest absolutnie wykluczona. Führer życzy sobie, żeby (…) Warszawa zeszła do rzędu miasta prowincjonalnego” – z dziennika Hansa Franka, lipiec 1940 r.
Friedrich Pabst został zlikwidowany 13 grudnia 1943 r., kiedy żołnierze Armii Krajowej przeprowadzili akcję „Braun” – zamach wymierzony w kierownika miejskiego urzędu kwaterunkowego Emila Brauna.
Pierwszą wersję planu zaprezentowano 6 lutego 1940 r. Dziś mija 
lat od tego wydarzenia.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz