to jedno z najbardziej znanych starć z początków państwa polskiego. Rozegrała się 24 czerwca 972 roku i była pierwszym wielkim zwycięstwem wojsk Mieszka I nad siłami niemieckimi.
W drugiej połowie X wieku państwo Piastów szybko rosło w siłę. Mieszko I podporządkowywał kolejne ziemie i rozszerzał wpływy na Pomorzu. To budziło niepokój niemieckich margrabiów, którzy chcieli utrzymać kontrolę nad terenami przy granicy cesarstwa.
Przeciwko Mieszkowi wystąpił margrabia Hodon. Zebrał wojska i ruszył na ziemie Polan, prawdopodobnie licząc na szybkie zwycięstwo. Mieszko jednak dobrze przygotował się do walki i wykorzystał teren wokół Cedyni — pełen wzgórz, lasów i mokradeł.
Według kronik książę zastosował podstęp. Część polskich wojsk miała pozorować odwrót, wciągając Niemców w pościg. Gdy przeciwnik ruszył naprzód i stracił szyk, z ukrycia uderzyły oddziały dowodzone przez brata Mieszka, Czcibora. Atak zaskoczył Niemców i doprowadził do ich klęski.
Zwycięstwo miało ogromne znaczenie. Pokazało, że młode państwo polskie potrafi skutecznie walczyć z silniejszym przeciwnikiem i bronić swoich granic. Był to także ważny sygnał dla całej Europy, że Piastowie stają się liczącą siłą polityczną.
Po bitwie konflikt nie zakończył się całkowicie. Cesarz Otton I wezwał obie strony do wyjaśnień i próbował załagodzić spór. Mieszko jednak utrzymał swoją pozycję, a zwycięstwo pod Cedynią na długo weszło do polskiej tradycji historycznej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz