ponieważ to na nim spoczywała odpowiedzialność za zorganizowanie zaplecza logistycznego, sanitarnego i bytowego w warunkach permanentnego oblężenia. Stworzył sprawnie działający samorząd, koordynował kwaterunek uchodźców, rozdział racji żywnościowych oraz dbał o opiekę medyczną, co zapobiegło klęsce głodu i wybuchowi epidemii. Wykorzystując biegłą znajomość języka niemieckiego oraz kontakty administracyjne, podejmował ogromne ryzyko osobiste, pertraktując z lokalnymi władzami okupacyjnymi, przekupując urzędników i zdobywając dla obrońców legalną oraz nielegalną broń, amunicję i zaopatrzenie, a jednocześnie ukrywając przed okupantem rzeczywistą liczebność polskich sił.
W sierpniu 1943 roku został aresztowany przez kolaboracyjną policję ukraińską. Oczekując w areszcie na egzekucję, uniknął śmierci, ponieważ został odbity w brawurowej akcji polskiego oddziału samoobrony. Pod koniec sierpnia osobiście wziął udział w odparciu decydującego, zmasowanego szturmu UPA, w wyniku którego obrona Przebraża została utrzymana, a chroniąca się tam ludność cywilna ocalona.
W późniejszym okresie wojny służył w szeregach 27 Wołyńskiej Dywizji Piechoty Armii Krajowej, a następnie wstąpił do 1 Armii Wojska Polskiego, biorąc udział w walkach o Wał Pomorski, Kołobrzeg oraz Berlin. Po zakończeniu działań wojennych przeniósł się na Śląsk Opolski i zamieszkał w Niemodlinie. W okresie stalinizmu doświadczył represji politycznych – został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa pod sfabrykowanymi zarzutami i poddany brutalnemu śledztwu, a pamięć o jego zasługach w ratowaniu polskich obywateli była przez lata marginalizowana przez władze PRL. Zmarł w 1962 roku, pozostając jedną z kluczowych postaci cywilnego i wojskowego oporu na Kresach Wschodnich.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz