03.05.1285 r.
Książę krakowski i sandomierski Leszek Czarny pokonał księcia mazowiecko-czerskiego Konrada II w bitwie pod Bogucicami.
Jednym z pierwszych strać zbrojnych, w którym wzięli udział rycerze z okolic Bochni była bitwa pod Bogucicami. Starcie to było konsekwencją buntu krakowskiego możnowładztwa, głownie z rodu Toporów i Starżów, przeciwko księciu Leszkowi Czarnemu. Buntownicy powołali na tron krakowski Konrada II Czerskiego, po czym opanowali całą dzielnicę. Osłabiony książę Leszek zapewnił sobie pomoc u króla węgierskiego Władysława i wraz z jego oddziałami powrócił do Małopolski. Do decydującej bitwy z wojskami uzurpatora Konrada doszło 3 maja 1285 r. na polach wsi Bogucice, niedaleko rzeki Raby. Starcie było zacięte i obie strony poniosły dotkliwe straty, jednak zwycięstwo odniósł Leszek Czarny, bo jak pisze Długosz „słuszniej chwycił za broń”. Książę mazowiecki zmuszony został „uchodzić w otoczeniu pewnych swoich rycerzy i nie wcześniej zaniechał ucieczki, aż dotarł na Mazowsze i do swoich zamków.” Wszystko wskazuje na to, że bitwie tej uczestniczył po stronie Leszka Świętosław h. Gryf z Krzyżanowic, który rok później za zasługi w walce z Konradem Czerskim, otrzymał od Leszka Czarnego szereg przywilejów dla swojej wsi, m.in. zwolnienie kmieci od powinności i świadczeń na rzecz księcia, prawo odławiania bobrów oraz immunitet sądowy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz