7 maja 1867 roku we wsi Kobiele Wielkie przyszedł na świat Władysław Stanisław Reymont- polski pisarz, nowelista, prozaik, noblista w dziedzinie literatury, a prywatnie przyjaciel Romana Dmowskiego.
Właściwie nazywał się Stanisław Władysław Rejment - kolejność imion tudzież pisownię własnego nazwiska zmienił sobie sam.
Miał liczne rodzeństwo, bo aż siedmioro. Jego ojciec pracował jako organista kościelny. Wbrew pozorom rodzina Państwa Rejment była dość zamożna. Władysław, przyszły noblista, nie pałał zbytnią chęcią do nauki. Ojciec posłał go do warszawskiej szkoły krawiectwa, którą ukończył. W wieku 18 lat przyłączył się do trupy aktorskiej. Rodzina zapewniła mu pracę na stanowisku niższego funkcjonariusza kolei. Praca ta była dość nużąca dla Władysława, dlatego spróbował swoich sił w aktorstwie. W roku 1890 związał się z adeptem wiedzy tajemnej, Puszowem i wyjechał z nim do Niemiec, aby szerzyć spirytyzm. Starał się o odbycie nowicjatu w klasztorze na Jasnej Górze. Władysław ponownie powrócił na stanowisko niższego funkcjonariusza kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Literacko debiutował w 1894 roku. Przeniósł się do Warszawy. Żył dzięki pisaniu. Dzięki zarobionym funduszom dużo podróżował - w Paryżu poznał m.in. Stefana Żeromskiego, a także przyszłego tłumacza Chłopów Franka-Luisa Schoella.
W 1900 uległ wypadkowi kolejowemu. Miał 12 złamanych żeber. Opiekowała się nim Aurelia Szabłowska- jego przyszła żona.
Pełnił funkcję prezesa Związku Pisarzy i Dziennikarzy, potem prezesa Warszawskiej Kasy Przezorności i Pomocy dla Literatów i Dziennikarzy. 10 grudnia 1924 roku w Sztokholmie w imieniu chorego Władysława Literacką Nagrodę Nobla za powieść ,,Chłopi'' odebrał Alfred Wysocki. Oprócz nagrody Nobla został mu przyznany czek na łączną kwotę 116 718 koron. Władysław odszedł z tego świata 5 grudnia 1925 roku, a pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, zaś jego serce spoczęło w kościele Świętego Krzyża. Utwory Reymonta tłumaczone są na kilkanaście języków. W jego dawnym majątku Kołaczkowie znajduje się obecnie Muzeum Reymontowskie.
Powieść ,,Chłopi'' doczekała się dwóch ekranizacji filmowych. Po raz pierwszy filmowe odcinki wyreżyserował Eugeniusz Modzelewski w 1922 roku. Po raz drugi ekranizację powieści przygotował reżyser Jan Rybkowski w 1973 roku.
Miał liczne rodzeństwo, bo aż siedmioro. Jego ojciec pracował jako organista kościelny. Wbrew pozorom rodzina Państwa Rejment była dość zamożna. Władysław, przyszły noblista, nie pałał zbytnią chęcią do nauki. Ojciec posłał go do warszawskiej szkoły krawiectwa, którą ukończył. W wieku 18 lat przyłączył się do trupy aktorskiej. Rodzina zapewniła mu pracę na stanowisku niższego funkcjonariusza kolei. Praca ta była dość nużąca dla Władysława, dlatego spróbował swoich sił w aktorstwie. W roku 1890 związał się z adeptem wiedzy tajemnej, Puszowem i wyjechał z nim do Niemiec, aby szerzyć spirytyzm. Starał się o odbycie nowicjatu w klasztorze na Jasnej Górze. Władysław ponownie powrócił na stanowisko niższego funkcjonariusza kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Literacko debiutował w 1894 roku. Przeniósł się do Warszawy. Żył dzięki pisaniu. Dzięki zarobionym funduszom dużo podróżował - w Paryżu poznał m.in. Stefana Żeromskiego, a także przyszłego tłumacza Chłopów Franka-Luisa Schoella.
W 1900 uległ wypadkowi kolejowemu. Miał 12 złamanych żeber. Opiekowała się nim Aurelia Szabłowska- jego przyszła żona.
Pełnił funkcję prezesa Związku Pisarzy i Dziennikarzy, potem prezesa Warszawskiej Kasy Przezorności i Pomocy dla Literatów i Dziennikarzy. 10 grudnia 1924 roku w Sztokholmie w imieniu chorego Władysława Literacką Nagrodę Nobla za powieść ,,Chłopi'' odebrał Alfred Wysocki. Oprócz nagrody Nobla został mu przyznany czek na łączną kwotę 116 718 koron. Władysław odszedł z tego świata 5 grudnia 1925 roku, a pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie, zaś jego serce spoczęło w kościele Świętego Krzyża. Utwory Reymonta tłumaczone są na kilkanaście języków. W jego dawnym majątku Kołaczkowie znajduje się obecnie Muzeum Reymontowskie.
Powieść ,,Chłopi'' doczekała się dwóch ekranizacji filmowych. Po raz pierwszy filmowe odcinki wyreżyserował Eugeniusz Modzelewski w 1922 roku. Po raz drugi ekranizację powieści przygotował reżyser Jan Rybkowski w 1973 roku.
Foto: CBN Polona
/Marta
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz