19 stycznia 1971 roku Biuro Polityczne Komitetu Centralnego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej podjęło decyzję o odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie.
Przypomnijmy, że zabytek ten został zbombardowany przez lotnictwo niemieckie we wrześniu 1939 roku.
Pierwsze przymiarki do odbudowy Zamku podjęto już w roku 1945, kiedy to w Biurze Odbudowy Stolicy powołano Pracownię Odbudowy Zamku Królewskiego. W ciągu czterech lat opracowana została tam koncepcja odbudowy zakładająca odtworzenie budowli w niemal pierwotnej formie. Jesienią 1949 rozpoczął się cykl konsultacji poświęconych odbudowie, do których Kancelaria Cywilna Prezydenta RP Bolesława Bieruta – przyszłego lokatora Zamku – dopuściła także przedstawicieli władz konserwatorskich. Stanowisko Bieruta, w znacznym stopniu polegające na dosyć krytycznym podejściu do pomysłów architektonicznych budowniczych, którym trudno było zaakceptować pomysł zaadaptowania obiektu dla potrzeb prezydenta spowodowało odsunięcie od prac projektowych niektórych z nich oraz odwleczenie planów odbudowy o kolejny rok, kiedy to w grudniu 1951 roku Sekretariat KC PZPR podjął uchwałę o przeprowadzeniu konkursu na odbudowę Zamku z przeznaczeniem go na siedzibę Rady Ministrów. Kolejny konkurs na odbudowę Zamku ogłoszono jednak dopiero w roku 1954. Autorom prac wynaczono kryterium, które polgać miało na podkreśleniu dominującej nad otoczeniem roli Zamku.
Lata 1956 -1970 były czasem zastoju i marazmu w planach odbudowy Zamku. Wynikało to głównie z krytycznego podejścia do tego tematu samego Władysława Gomułki. Rok 1971 okazał się być jednak przełomowym. Zaledwie miesiąc wcześniej do władzy doszedł Edward Gierek oraz miały miejsce wydarzenia Grudnia 1970 roku, które nie pozostały bez znaczenia w kwestii odbudowy. Nowa władza bardzo szybko zdecdowała się na podjęcie decyzji o wybudowaniu Zamku, w sporej mierze chcąc w ten sposób załagodzić społeczny gniew. Została zorganizowana ogólnpolska zbiórka, na którą złożyła się również polonia z całego świata.
Tak o odbudowie Zamku mówiła inżynier architekt Irena Oborska:
" Mieliśmy, wbrew pozorom, ogromny materiał. Leżały wszystkie fragmenty kamienne, które można było zmierzyć. A na podstawie łamigłówki, układania poszczególnych elementów, można było wywnioskować jakiej wysokości były np. okna. W tej chwili mamy przebadane gabaryty zamku. Mieliśmy wszystkie zdjęcia, więc na ich podstawie mogliśmy odczytać dokładne rzuty zamkowe, a zachowane fragmenty pozwoliły nam ustalić prawidłową skalę wnętrza."
Boguś
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz