99 lat temu, 17 marca 1926 roku w Moskwie zmarł Aleksiej Aleksiejewicz Brusiłow – rosyjski i sowiecki oficer, generał kawalerii Armii Imperium Rosyjskiego, główny inspektor kawalerii Armii Czerwonej, uczestnik wojny rosyjsko-tureckiej (1877–1878), Wielkiej Wojny, wojny domowej w Rosji oraz wojny polsko-bolszewickiej.
Podczas Wielkiej Wojny dowodził 8. Armią, a następnie jako dowódca Frontu Południowo-Zachodniego przeprowadził słynną ofensywę nazywaną jego imieniem, by ostatecznie objąć stanowisko głównodowodzącego armii rosyjskiej.
Po rewolucji październikowej przeszedł w stan spoczynku, lecz już w 1920 roku dobrowolnie wstąpił w szeregi Armii Czerwonej. Nie ma oficjalnych informacji wyjaśniających, dlaczego Brusiłow przeszedł na stronę bolszewików.
Według najczęściej przytaczanej teorii decyzję tę podjął w wyniku śmierci swojego syna, który najprawdopodobniej został schwytany przez siły Denikina podczas ofensywy na Moskwę, a następnie stracony.
Z kolei generał Denikin w swojej książce „Biała Armia” twierdzi, że Brusiłow tłumaczył swoje przejście na stronę bolszewików chęcią ratowania głodujących i prześladowanych oficerów.
Od maja 1920 roku przewodniczył Specjalnej Komisji przy Naczelnym Dowódcy wszystkich sił zbrojnych Republiki ZSRR, zajmującej się wzmocnieniem Armii Czerwonej. Podczas wojny polsko-bolszewickiej wzywał byłych carskich oficerów do walki przeciwko Wojsku Polskiemu.
We wrześniu 1920 roku, wraz z Kalininem, Leninem, Trockim i Kamieniewem, podpisał odezwę do oficerów Armii Rosyjskiej generała Wrangla, wzywającą do zakończenia wojny domowej i gwarantującą amnestię tym, którzy przejdą na stronę władzy radzieckiej. Działanie to spotkało się z ostrą reakcją wśród „białych”, którzy uznali go za zdrajcę Rosji i narodu rosyjskiego
Po wojnie domowej przewodniczył komisji ds. organizacji przedpoborowego szkolenia kawaleryjskiego, a następnie pełnił funkcję inspektora kawalerii Armii Czerwonej. Od 1924 roku pracował przy Rewolucyjnej Radzie Wojskowej jako osoba do specjalnych zadań.
W sowieckiej Rosji cieszył się dużym szacunkiem i autorytetem. Był uważany za jednego z nielicznych kompetentnych byłych carskich generałów. Dodatkowo mogło to wynikać z faktu, że podczas rewolucji lutowej sprzeciwiał się wprowadzeniu kary śmierci dla żołnierzy na froncie za dezercję.
Zmarł 17 marca 1926 roku w Moskwie w wieku 72 lat. Został następnie pochowany z honorami wojskowymi przy murze Soboru Smoleńskiego na terenie Monasteru Nowodziewiczego w Moskwie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz