15 marca 1901 roku we wsi Lisie Jamy koło Lubaczowa urodził się Franciszek Misztal (zdjęcie) konstruktor lotniczy, profesor Politechniki Warszawskiej i Instytutu Lotnictwa, sekretarz Wydziału IV Polskiej Akademii Nauk.
Był absolwentem gimnazjum realnego we Lwowie. Studiował na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej. Jeszcze jako student działał w Związku Awiatycznym Studentów Politeczniki Lwowskiej, którego był przewodniczącym.
W roku 1928 podjął pracę w Państwowych Zakładach Lotniczych w Warszawie. Pracował w nich do wybuchu wojny. Po tym czasie zajął się konstruowaniem samolotów. Był jednym z najlepiej znanych konstruktorów samolotów w latach 30-tych. Był współtwórcą takich maszyn jak PZL.23 Karaś, PZL.26, PZL.38 Wilk-54 ”Ryś”. Konsultował także i częściowo kierował opracowaniem samolotu treningowego PWS-33 ”Wyżeł”. Zaprojektował i opatentował keson z blachy falistej, czym przyczynił się w znacznym stopniu do rozwoju w polskim przemyśle lotniczym metalowych konstrukcji powłokowych. Kesony te znalazły zastosowanie w samolotach: PZL-19, PZL-23 ”Karaś”, PZL-26, PZL-37 ”Łoś”, PZL-38 ”Wilk”, PZL-46 ”Sum”, PZL-48 ”Lampart”, PZL-50 ”Jastrząb”. Równolegle z pracą konstruktorską prowadzi szerokie badania doświadczalne nad konstrukcjami powłokowymi, przyczyniając się w znacznym stopniu do szerokiego ich wprowadzania (powłoka będąca dotychczas głównie elementem kształtującym i tworzącym powierzchnię zewnętrzną samolotu stała sie obecnie równocześnie głównym elementem przenoszącym obciążenia).
W czasie wojny, w latach 1940-1944 pracował również jako wykładowca mechaniki Szkole Inżynierskiej im. Wawelberga i Rotwanda w Warszawie. Po wojnie
prowadził rozległą działalność na wielu odcinkach odradzającego się i odbudowywanego lotnictwa polskiego. Znajdował się wszędzie tam, gdzie był potrzebny. W 1945 r. brał udział w reaktywowaniu Aeroklubu Warszawskiego. W roku 1946 został dyrektorem Centralnego Studium Samolotów na Okęciu w Warszawie. W roku 1955 powrócił do pracy w przemyśle lotniczym. Kierował biurem konstrukcyjnym w Instytucie Lotnictwa, w którym powstały dwa niezrealizowane projekty samolotów pasażersko-transportowych FM-11 i FM-12. Następnie, wspólnie z prof. Leszkiem Dulębą, zaprojektował samoloty komunikacyjne MD-12/2s i MD-12. Mimo przejścia na emeryturę w roku 1970 nadal utrzymywał żywy kontakt z Instytutem Techniki Lotniczej i Hydroaerodynamiki Wydziału Mechanicznego Energetyki i Lotnictwa Politechniki Warszawskiej. Był laureatem Nagrody Państwowej. Za wybitne zasługi w działalności konstruktorskiej, pedagogicznej i naukowej odznaczony został Orderem Sztandaru Pracy I i II klasy, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz wieloma innymi odznaczeniami państwowymi, resortowymi, organizacji naukowych i społecznych. Zmarł 9 czerwca 1981 roku w Warszawie.
USZANUJ NASZ WYSIŁEK WKŁADANY CODZIENNIE W TWORZENIE TEJ STRONY I PODARUJ NAM 5 ZŁ NA https://suppi.pl/https-wwwfacebookcom...
BLIK na buycoffee.to/historia-polski
DLA CIEBIE TO NIEWIELKI GEST, DLA NAS ZAŚ TO OGROMNA MOTYWACJA
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz