Po Wiktorynie Kuczyńskim, który zmarł w 1737 r. Korczew, ale też i inne dobra w tym Woźniki, Kuczyn, Kobylany, Gródek nad Nurcem oraz folwarki i wsie położone w ówczesnej Ziemi Bielskiej, ba nawet dwór w Drohiczynie otrzymał na mocy testamentu, względnie później wszedł w ich władanie jego najmłodszy syn - Leon Maciej Kuczyński (1716 - 1777), którego nawet nazywano "Królikiem Podlaskim", nieco uszczypliwie, a to wszystko przez ojca, o którym już wiemy że miał przydomek przezwę "Król Podlasia". I jak również już wiemy z poprzedniego odcinka, który był inicjatorem budowy w Korczewie murowanego, barkowego pałacu (1734 - 1736). syn Wiktoryna również w niego i jego otoczenie inwestował, więc wszystko piękniało z dnia na dzień coraz bardziej. Leon Maciej Kuczyński podobnie jak jego starsi bracia szybko, ba już w wieku 23 lat rozpoczął swoją karierę polityczną obejmując godność stolnika mielnickiego 1739 r. i następnie wiążąc się z obozem hetmana Jana Klemensa Branickiego, co miało również swoje przełożenie na karierę wojskową, został bowiem pułkownikiem wojsk koronnych, za co Kuczyński odwdzięczał się Branickim nierzadko posuwając się do zrywania sejmików ziemskich. To pierwszy okres jego życia i który zamyka się niejako zbliżeniem do obozu politycznego tzw. Famili Czartoryjskich i oczywiście awansem na podkomorzego drohickiego w 1765 r., a potem kolejnym zwrotem, gdy w 1768 r. Kuczyński stał się współorganizatorem Konfederacji Barskiej na Podlasiu.
Leon Maciej Kuczyński zmarł w 1777 r. w Korczewie, a pochowany został w kościele reformatorów w Węgrowie. Z żony chorążanki owruckiej z Wołynia, czyli Magdaleny Kossakowskiej miał dwie córki Wiktoria wyszła za Szydłowskiego, a Konstancja poślubiła Cicierskiego. Z trzech synów: Feliksa, Dominika i Antoniego ten pierwszy, czyli Feliks odziedziczył po Leonie Macieju interesujące nas dobra w Korczewie, ale też m.in Mężenin i Oserdów.
Feliks Kuczyński, syn Leona Macieja w chwili śmierci ojca miał zaledwie 12 lat i pozostawał jak reszta rodzeństwa pod opieką matki (urodził się w 1765 r.), kiedy osiągnął pełnoletniość szybko zaczął piąć się po szczeblach kariery politycznej piastując kolejne godności i urzędy: skarbnika, miecznika i cześnika podlaskiego, miał też epizod nie zbyt chlubny, gdyż w 1792 r. poparł Konfederację Targowicką, rychło jednak przekonał się jak i wielu innych iż popełnił błąd, biorąc udział w Instrukcji Kościuszkowskiej, wchodząc w skład władz powstańczych, ba nawet spotykając się z samym naczelnikiem Tadeuszem Kościuszką. Żonaty był dwukrotnie. Pierwszy raz z hr. Alojzą Jabłonowską, ale dopiero z drugiego małżeństwa z hr. Józefą Benedyktą Butler doczekał się dzieci, które nie zmarły przedwcześnie i osiągnęły wiek dorosły. Byli nimi, syn Aleksander Michał Józef Kuczyński ur. 1803 r. i córka Józefa Kornelia ur. 1807 r., notabene późniejsza żona majora wojsk polskich Franciszka Katerlii. Majątek z pałacem w Korczewie przejął (co zrozumiałe, był mężczyzną) jednak jej brat Aleksander Kuczyński, który nawet zaczął się tytułować hrabią i to raczej samozwańczo i bardziej to wynikało z hrabiowskich tytułów ze strony swojej matki hrabianki Butlerównej niż z faktu faktycznego posiadania uprawnień do takiego tytułu. Pokażemy to na przykładzie Ostrowskich w kolejnym odcinku, wyjaśniając i co chodziło. Reasumując Kuczyński nigdy hrabiami nie byli, bo i nie potrzebowali nimi być by zaznaczyć swoją pozycję społeczną i ekonomiczną za czasów Rzeczpospolitej Szlacheckiej, no cóż czasy się zmieniały.
Tak czy inaczej Aleksander Józef Michał Kuczyński herbu Ślepowron był człowiekiem bogatym i posiadał majątki nie tylko na Podlasiu m.in. w Korczewie czy Miedznej, ale też na Wołyniu, czy Suwalszczyźnie. Owszem brał udział w Powstaniu Listopadowym nawet z własnym oddziałem liczącym kilkudziesięciu żołnierzy i nawet był jedynym z adiutantów w sztabie gen. Chłopickiego, ale wkrótce po upadku powstania złożył przysięgę carowi, a Aleksander II dał mu nawet tytuł szambelana i odznaczył swoim orderem (może stąd się potem hrabiował). Po powstaniu Aleksander Kuczyński osiadł na stałe w Korczewie, gdzie założył słynną stadninę i poświęcił się hodowli koni wyścigowych zostając z czasem prezesem Towarzystwa Wyścigów Konnych w Warszawie. W 1834 r. poślubił Joannę Helenę z Wufersów (1812 - 1888) córkę znanego adwokata Piotra i Ameli Hube i chociaż związek ten jak potem twierdzono był aranżowany i nieszczęśliwy, (stąd pojawiło się uczucie Joanny podkochującej się w poecie Cyprianie Kamilu Norwidzie i słynne listy pomiędzy nimi) doczekał się trzech córek z których Korczew miała odziedziczyć Ludwika, żona hr. Tadeusza Leona "Rawity" Ostrowskiego. Zatem na Aleksandrze Józefie Michale, który zmarł w 1858 r. kończy się lista właścicieli dóbr Korczew z rodu Kuczyńskich, a majątek po 1863 r. na skutek małżeństwa jego córki zaczyna być identyfikowany jako własność hrabiów Ostrowskich (nie, nie są to nasi miejscowi Ostrowscy z naszego Ostrowa i Ostrówka pod Sokołowem Podlaskim), o czym będzie już w kolejnym i szóstym odcinku seri Trzy Pałace, pałac drugi KORCZEW.
Dariusz M. Kosieradzki
Załączone zdjęcia Korczewa, dzięki uprzejmości p. Sylwi Piwowarczyk
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz