Czechy.
Spod władzy Awarów i zależności od państwa wschodniofrankijskiego uwolnił plemiona zachodniosłowiańskie(po 626 r.) frankijski kupiec Samo (bitwa pod "Wogastizburgiem" w 631 r.). Po śmierci Samona stworzone przez niego państwo rozpadło się jednak, a jego części dostały się pod trybutarną zależność od Karola Wielkiego (805). Po utworzeniu państwa wielkomorawskiego przez Mojmira (830-46) jego bratanek i następca, Rościsław (846-70), zrzucił zwierzchność frankijską dzięki związkom z Bizancjum. Bracia Cyryl i Metody, za aprobatą Rzymu, stworzyli tu samodzielną organizację kościelną z własnym słowiańskim językiem liturgicznym i literackim. Niezależność Kościoła powołanego do życia przez Apostołów Słowian zakończyła się wraz ze śmiercią Metodego (885), mianowanego przez papieża arcybiskupem. Rościsław wzniecił wielkie powstanie. Liczne wyprawy organizowane przez Ludwika Niemieckiego nie przyniosły rezultatu.
Bratanek Rościsława, Świętopełk (870-94), uwięził swego wuja, a następnie wydał go królowi wschodniofrankijskiemu, aby po trwającej cztery lata wojnie zakończyć powstanie w 874 r. pokojem w Forchheim. Świętopełk stracił co prawda dolną Panonię, ale mógł kontynuować ekspansję. Korzystając z tej szansy książę wielkomorawski opanował Sudety, Słowację, Czechy, zachodnie Węgry i Śląsk.
W 880 r., chcąc zapewnić przetrwanie państwa po swej śmierci, Świętopełek oddał je pod opiekę papiestwu - "oddanie Wielkich Moraw św. Piotrowi i jego wikariuszowi w Rzymie (tj. papieżowi)". Próba ta jednak nie powiodła się. W 906 r. państwo wielkomorawskie zostało zniszczone przez Węgrów.
Czechy Przemyślidów:
W IX w. ród Przemyślidów z okolic Pragi zjednoczył plemiona czeskie. Stworzenie silnej władzy państwowej było możliwe dzięki książęcej konnicy (elitarnego oddziału zawodowych wojowników utrzymywanych przez księcia). Przemyślidzi zawdzięczali swój sukces przekształceniu grodów w stałe ośrodki władzy. Po zamordowaniu księcia Wacława (późniejszego świętego patrona Czech) państwo, choć rządzone przez własną dynastię, zostało w X w. włączone do Rzeszy. W 973 r. powstało (podległe arcybiskupstwu mogunckiemu) biskupstwo w Pradze.
Czechy w 1050 r. utraciły Śląsk na rzecz Polski, Morawy natomiast pozostały w składzie państwa czeskiego.
Panujący w latach 1061-92 Wratysław II uzyskał zgodę cesarza Henryka IV na dokonanie królewskiej koronacji (1086).
Za rządów Władysława II (1140-73), po walkach o tron w pierwszej połowie XII w., nastąpiło wzmocnienie pozycji możnowładztwa. Dzięki instytucji senioratu i po wprowadzeniu w 1158 r. prawa primogenitury (koronę dziedziczy najstarszy syn władcy), Władysław został królem dziedzicznym. Na jego panowanie przypada początek kolonizacji niemieckiej. Z 1170 r. pochodzi pierwszy przywilej dla kupców niemieckich. Miasta i mieszczaństwo zdominowane zostało przez żywioł niemiecki. Natomiast szlachta i duchowieństwo (szczególnie niższe) pozostało czeskie.
Panujący w latach 1198-1230 Przemysł I Ottokar uzyskał szereg przywilejów od władców niemieckich i papieży.
Przemysł II Ottokar (1253-78) popierał Zakon Krzyżacki. Właśnie na jego cześć Krzyżacy założone przez siebie w 1255 r. miasto nad Pregołą nazwali Königsberg (Królewiec). W 1251 r. Przemysł II zajął Austrię, zaś po zwycięstwie nad Węgrami w bitwie pod Kroissenbrun (Kressenbrun) w 1260 r. opanował Styrię (1261), część Słowacji (1260) oraz Karyntię i Krainę. Mimo tych niewątpliwych sukcesów, rywalizację o koronę niemiecką przegrał on w 1273 r. Z Rudolfem Habsburgiem. Nie pogodził się z tym, lecz konfrontacja z Rudolfem zakończyła się dla niego tragicznie. Przemysł II zginął w 1278 r. W bitwie pod Suchymi Krutami (Dürnkrut). Jego następcy, Wacław II (1278-1305) i Wacław III (1305-06), utrzymali Czechy i Morawy, przejściowo władali także znacznymi obszarami Polski. Po śmierci Wacława III, ostatniego z Przemyślidów, ziemie czeskie przeszły w ręce dynastii Luksemburgów.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz