Nie w żadnym Tomis (dzisiejsza Konstanca) a w kurhanie przy ujściu Cny do Prypeci, koło Kożangródka!
Jeszcze w pierwszej połowie XX wieku część zafascynowanych Polesiem krajoznawców mówiła o tym z przekonaniem.
Otóż na Polesiu (tym sprzed osuszania), które łatwiej będzie nam sobie wyobrazić na podstawie słów badacza flory polskiej. prof. Stanisława Kulczyńskiego - "Na południowy wschód od Pińska, w samem sercu Polesia, u zbiegu rzek Prypeci, Piny, Styru i Jasiołdy, rozpościera się jedno z największych bagnisk na Polesiu, t. zw. "morze pińskie". Bezkresną tę równinę, obejmującą około dwieście pięćdziesiąt tysięcy hektarów powierzchni, przecina zagmatwany splot rzek i strumieni, wśród których drogi szukać umie jedynie doświadczony rybak tamtejszy. Wiosną, wezbrane rzeki pokrywają tę równinę jednolitą taflą wód, latem zjawia się na "morzu pińskim" nieogarnięty łan trzcin i szuwarów. Jednostajność krajobrazu, jego rozległość w połączeniu z nieprzezwyciężonemi trudnościami fizycznemi, z jakiemi spotyka się wędrowiec usiłujący przedrzeć się przez tę pełną topielisk plątaninę wysokich traw i szuwarów, budzą uczucie nie tylko piękna, ale i surowej grozy".
... miał zostać pochowany jeden z największych poetów starożytności - Owidiusz!
O śmierci i pochówku rzymskiego poety na Polesiu wzmiankuje chociażby Władysław Syrokomla w gawędzie „Owidiusz na Polesiu”.
"A poeta, wygnaniec, z głodu i ze smutku,
W dobrach Radziwiłłowskich umarł w Dawidgródku.
Dotąd jego imieniem góra się nazywa...
Otóż czułych poetów dola nieszczęśliwa!"
Byli i tacy, którzy Owidiusza widzieli pochowanego na obszarze dzisiejszej Ukrainy czy Czech.
Jakby nie było (chociaż raczej wiadomo jak jest
), czy to zły pretekst, aby odwiedzić tamtejsze tereny?
), czy to zły pretekst, aby odwiedzić tamtejsze tereny?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz