Krystyna Kołacińska

 

Arkadiusz Cimoch

@ArkadiuszCimoch

Chciałbym podzielić się z Wami wspomnieniem o niezwykłej kobiecie - Krystynie Kołacińskiej. Urodziła się 19 marca 1930 r., a odeszła od nas w 2020, pozostawiając po sobie dziedzictwo pełne dobra. W czasie Powstania Warszawskiego była w służbie pomocniczej i jako łączniczka była ciężko ranna w trakcie powstańczych walk. Dla mnie była nauczycielką życia, wzorem moralnym i najwspanialszym i najpiękniejszym człowiekiem, jakiego spotkałem – prawdziwym źródłem miłości i dobra. Wraz z Kpt. Władysławem „Żbikiem”, swoim mężem, legendarnym dowódcą oddziałów partyzanckich NSZ, w czasach PRL-u wspierała parafie, ubogich i katolickie misje. To dzięki nim w Chicago gościła Św. Matka Teresa. Sfinansowali kształcenie 12 kleryków w Rzymie, którzy zostali wyświęceni na kapłanów. Byli pobożnymi katolikami, ucieleśnieniem najwspanialszego pokolenia Polski Niepodległej, które na zawsze zapisało się w historii naszej Ojczyzny.

Moja ukochana Pani Krysia na zawsze pozostanie w mym sercu, a jej dobroć i siła ducha są nieustającą inspiracją dla wszystkich którzy spotkali Ją na swej drodze.

Lata Jej beztroskiego dzieciństwa przerwał wybuch II wojny światowej. Spadające bomby na Warszawę we wrześniu 1939 r. pozbawiły życia na oczach Pani Krystyny wielu Jej przyjaciół i rówieśników. W okresie okupacji, ze względu na zaangażowanie rodziców w konspirację, P. Krystyna znalazła schronienie w warszawskim domu słynnego filozofa Tadeusza Kotarbińskiego, gdzie była pod opieką jego rodziny. To tam na tajnych kompletach poznała żołnierza i poetę K. Baczyńskiego. Należała do konspiracyjnego żeńskiego harcerstwa. Jak już wspomniałem brała udział w Powstaniu Warszawskim. Po wojnie zamieszkała w Płocku, gdzie poznała http://m.in. ks. M. Sopoćkę. W latach 50. podjęła studia na KUL, ukończyła filologię polską. Wówczas poznała i zaprzyjaźniła się z kard. S. Wyszyńskim oraz tzw. „Ósemkami” - kobietami tworzącymi instytut im. Prymasa. Po studiach przez wiele lat pracowała z niepełnosprawni dziećmi w Garwolinie, a następnie założyła tam szkołę dla dzieci z uszkodzeniami układu nerwowego, a potem szkołę dla asystentek pielęgniarskich. Ukończyła kolejne studia na kierunki pedagogiki specjalnej. Była autorką 7 prac i 5 filmów naukowych z zakresu terapii dziecięcej, wydanych w kraju i zagranicą, które zyskały uznanie wśród naukowców w wielu krajach Europy i USA. Unikatowe jak na tamte czasu (połowa lat 60.) badania prezentowała na konferencjach i kongresach naukowych. Krystyna Kołacińska w 1966 r. po kongresie w Kopenhadze zagrożona aresztowaniem przez komunistów w PRL wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Represje w Polsce „ludowej” czekałyby na Nią za bliskie kontakty i współpracę z profesorem z KUL-u, który podejmował działalność antykomunistyczną (pisał http://m.in. wspomnienia z pobytu w Gułagu w Workucie). W USA P. Krystyna pracowała nadal w służbie medycznej. W Chicago poznała i wkrótce wyszła za mąż za legendarnego i wybitnego dowódcę oddziałów partyzanckich Narodowych Sił Zbrojnych, kpt. Władysława Kołacińskiego „Żbika”. Połączyła Ich głęboka pobożność oraz miłość do Ojczyny i wspólnota przeżyć wojennych. Państwo Kołacińscy przez 25 lat małżeństwa (do śmierci P. Władysława w 1995 r.) zaangażowani byli w działalność charytatywną i polityczno-społeczną. Własnym wysiłkiem i wyrzeczeniami pomagali ubogim rodzinom oraz parafiom w PRL, wspierali finansowo i własną pracą misje katolickie (http://m.in. w Afryce). Wyjątkowa dobroć, ale i niespotykana skromność państwa Kołacińskich sprawia, że nie jest jeszcze do końca rozpoznane Ich ogromne zaangażowanie na płaszczyźnie charytatywnej. Ponadto P. Krystyna zaangażowała się w działalność obrony życia i uratowała wiele dzieci przed śmiercią. Była parafianką Św. Ferdynanda w Chicago, gdzie poznała środowisko ZŻNSZ Koła Chicago, w krótkim czasie nawiazując przyjacielskie relacje. Dla wielu z nas stała się opoką oraz wzorem. Jej wyjątkowa pobożność, mądrość, umiłowanie Ojczyzny i dobroć sprawiały, że była Człowiekiem najwyższego formatu. Ostatnie lata życia P. Krystyny wytworzyły wyjątkowe więzi z członkami środowiska ZŻNSZ w Chicago, stając się dla nas rodziną. Zmarła w Polsce 25 grudnia 2020 r. Pani Krystyna wraz ze swoim swoim mężem Władysławem Kołacińskim na zawsze pozostaną w naszych sercach. Cześć Ich pamięci!