Generał Piotr Wrangel w swoich wspomnieniach tak opisał pierwsze spotkanie z generałem Majem-Majewskim:

 

RobSon

@Robson1872

„Nazajutrz wyjechałem na stację Charcyńsk, żeby się spotkać z generałem Majem-Majewskim i porozmawiać z nim na temat listu generała Romanowskiego. Widziałem go po raz pierwszy. Niewysoki, monstrualnie otyły z czerwoną obrzękłą twarzą, obwisłymi policzkami i olbrzymim fioletowym nosem, o maleńkich mysich oczkach na gładko wygolonej twarzy: gdyby nie mundur, mógłby uchodzić za komika jakiejś prowincjonalnej sceny. Niemniej był to doświadczony dowódca i niewątpliwie inteligentny człowiek i rozmowa z nim okazała się bardzo przyjemna. Prowadząc przez długie miesiące uciążliwe walki w zagłębiu węglowym, nie utracił ducha. Widać było, że jest blisko ze swymi wojskami, zna swych podwładnych. Bardzo mu pochlebiało zaufanie głównodowodzącego i poprosił, bym powiadomił o tym generała Denikina”.

Generał Maj-Majewski tolerował wśród swoich żołnierzy bezprawie, grabieże oraz akty „białego” terroru na podległych mu obszarach. Baron Piotr Wrangel we wspomnieniach przywołał ciekawą rozmowę z Majem-Majewskim, w której generał w następujący sposób usiłował uzasadnić swoje postępowanie: „Odwiedziłem również mieszkającego w Sewastopolu w hotelu „Kist” generała Maja-Majewskiego. Był wyraźnie wzruszony moją wizytą. Mówiąc o swojej byłej armii i trudnych warunkach, w jakich przyszło mu opuścić wojsko, wspomniał o rozkazie, jaki wydałem obejmując dowództwo armii. — Nie będę ukrywać przed panem, że z bólem czytałem ten rozkaz. Zupełnie nie rozumiałem, czym wspomniany rozkaz mógł dotknąć byłego dowódcę armii i zapytałem go o to. — Ależ jak to, a wzmianka o tym, że będzie pan bezlitośnie karać za pijaństwo i grabieże, przecież był to kamyczek do mego ogródka. Nadal byłem zdziwiony. — Na litość boską — powiedział generał Maj-Majewski — na wojnie dowódca dla osiągnięcia sukcesu musi wykorzystać wszystko, nie tylko pozytywne, ale i negatywne cechy i skłonności podwładnych. Obecna wojna jest szczególnie ciężka. Jeżeli będzie pan żądać od oficerów i żołnierzy, by byli ascetami, to przestaną walczyć. Oburzyłem się. — Ekscelencjo, a jakaż wtedy będzie różnica między nami a bolszewikami? Generał Maj-Majewski miał na wszystko gotową odpowiedź: — No i właśnie bolszewicy zwyciężają — podsumował, wyraźnie pewny swych racji”.

Dowódca antybolszewickiej Armii Ochotniczej generał Władimir Maj-Majewski w wyzwolonej spod władzy bolszewików Połtawie, 1919 r. Commander of the anti-Bolshevik Volunteer Army, General Vladimir May-Mayevsky, in Poltava liberated from Bolshevik control, 1919.
https://x.com/i/status/1947360639804182918























































































Na nagraniu można często dostrzec towarzyszącego generałowi Maj-Majewskiemu młodego oficera w charakterystycznym drozdowskim mundurze z szyfrówkami w kształcie litery „D” na pagonach. To kapitan Makarow – bolszewik i osobisty adiutant generała Maj-Majewskiego. W 1918 roku dostał się w ręce „białych” i, podając się wówczas za oficera, wstąpił do oddziału pułkownika Drozdowskiego, gdzie poznał Władimira Maj-Majewskiego, zdobywając następnie jego zaufanie. Z czasem został jego adiutantem. Nie mogąc nawiązać kontaktu z bolszewickim podziemiem na terenach kontrolowanych przez Siły Zbrojne Południa Rosji, skupił się na rozpijaniu dowódcy Armii Ochotniczej oraz snuciu intryg w jego otoczeniu.

Co ciekawe, na podstawie wspomnień Makarowa w 1969 roku powstał film zatytułowany „Adiutant jego ekscelencji”. W przyszłości postaram się przygotować o nim osobny wątek.