158 lat temu, 27 września 1867 roku w Petersburgu urodził się generał Władimir Zenonowicz Maj-Majewski – rosyjski oficer polskiego pochodzenia, dowódca Armii Ochotniczej, uczestnik wojny rosyjsko-japońskiej, Wielkiej Wojny oraz wojny domowej w Rosji.
Jako dowódca antybolszewickiej Armii Ochotniczej zyskał wielką sławę oraz odniósł szereg zwycięstw dowodząc elitarnymi „kolorowymi” dywizjami SZPR.
Do jego największych osiągnięć należały zacięte walki o Donieckie Zagłębie Węglowe oraz początkowe sukcesy ofensywy Sił Zbrojnych Południa Rosji na Moskwę. Dowodzone przez niego wojska zdobyły wówczas Kijów, Kursk i Orzeł, a najbardziej wysunięte oddziały „białych” znalazły się w odległości około 100 km od przedmieść Moskwy.
Po niepowodzeniach w drugiej połowie października i listopada 1919 roku, a także z powodu nadużywania alkoholu, został zdymisjonowany ze stanowiska dowódcy Armii Ochotniczej, a jego miejsce zajął generał Piotr Wrangel.
W momencie objęcia dowództwa nad Siłami Zbrojnymi Południa Rosji przez generała Wrangla został przywrócony do służby. Podczas obrony „białego” Krymu dowodził jednostkami tyłowymi oraz garnizonami.
Zmarł 12 listopada 1920 roku podczas ewakuacji Armii Rosyjskiej z Sewastopola – prawdopodobnie na skutek zawału serca, do którego doszło w jednym z sewastopolskich szpitali lub w trakcie podróży samochodem do statku ewakuacyjnego. Według innej wersji miał popełnić samobójstwo.
Co ciekawe, generał Władimir Maj-Majewski ze względu na swoją otyłość, zwiotczałą sylwetkę i noszenie binokli, był wśród żołnierzy nazywany Kutuzowem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz