Zakładał niemiecki mundur, wydawał fałszywe rozkazy i w ten sposób wyprowadzał broń z niemieckich koszar.
Alfons Zgrzebniok „Rakoczy” znał niemiecką armię od środka – podczas I wojny światowej służył w jej szeregach i doszedł do stopnia porucznika. Po wojnie wykorzystał tę wiedzę przeciwko Niemcom.
Organizując struktury Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, zdobywał broń dla swoich ludzi. W niemieckim mundurze potrafił przekonać żołnierzy, że wykonują tajne rozkazy własnego dowództwa. Podobny fortel zastosował podczas przeszukania siedziby „Strzechy” w Raciborzu, dzięki czemu udało się ukryć znajdującą się tam broń.
W końcu został aresztowany przez Grenzschutz, ale uciekł z więzienia. Niemcy uznali go za „największego polskiego bandytę w okręgu kozielskim”, a jego podobizna trafiła na listy gończe.
Nie przerwało to jego działalności. Zgrzebniok został komendantem głównym POW Górnego Śląska, dowodził I powstaniem śląskim, a później ponownie stanął na czele II powstania.
Po latach pracował m.in. jako nauczyciel, w polskim wywiadzie w Wolnym Mieście Gdańsku, a następnie został wicewojewodą białostockim.
Alfons Zgrzebniok zmarł nagle w 1937 roku, mając 45 lat. Dziś jest uznawany za jedną z najważniejszych postaci w historii powstań śląskich.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz