Król Perski Dariusz I Wielki otoczony dostojnikami przyjmuje posłańca Scytów.
W roku 521 p.n.e. po objęciu tronu, Dariusz Wielki rozpoczął kampanie wymierzoną w nomadycznego sąsiada. Scytom udało się pozyskać do obrony swoich ziem jedynie plemiona Gelonów, Budynów i Sauromatów. Koczownicy widząc 75-tysięczną armię perską (w skład armii Dariusza wchodzili również Grecy z Jonii ze słynnymi Miltiadesem na czele), wycofywali się w stronę stepu, stosując taktykę „spalonej ziemi”, odcinając wojska Dariusza od zaopatrzenia.
Koczownicy przesłali perskiemu władcy dość zagadkowe dary: ptaka, żabę, mysz i pięć strzał. Dariusz z zadowoleniem zinterpretował to wydarzenie jako oddanie mu we władanie ziemi, wody i nieba. Miało to być symboliczne poddanie się Scytów. Jeden z doradców dworu perskiego, Gobryas, zrozumiał jednak prawdziwe znaczenie poselstwa które przedstawił następująco: „Persowie, jeżeli nie staniecie się ptakami i nie wzlecicie ku niebu albo w postaci żab nie wskoczycie do bagien, to nie wrócicie do domu, rażeni tymi strzałami”. Persowie odstąpili od walki, a Scytia pozostała niezależną krainą.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz