Powstanie Warszawskie 1944 r.
Dwóch chłopaków. Uśmiechnięci. Pełni życia.
Jerzy Tyczyński „Jur” i Włodzimierz Radajewski „Rataj”.
Patrząc na to zdjęcie, aż trudno uwierzyć, że za chwilę obaj zginą. Że ich młodość, plany, marzenia, wszystko skończy się w gruzach zbombardowanej Warszawy.
Jur miał 21 lat. Walczył w kompanii "Koszta", brał udział w zdobyciu Komendy Policji przy Krakowskim Przedmieściu, walczył o PAST-ę. Zginął zasypany pod gruzami. Bez szans. Bez pożegnania.
Rataj – 20 lat. Dowódca plutonu. Uczestnik zamachów na niemieckich zbrodniarzy. Walczył, dowodził, pomagał. Zginął 7 września na Nowym Świecie. Niosła mu pomoc sanitariuszka – dr Danuta Staszewska „Marta”. Zginęła razem z nim.
Ci chłopcy nie umarli ze starości. Nie umarli po latach życia.
Zostali rozerwani przez bomby, postrzeleni, pogrzebani żywcem w sercu własnego miasta
To fotografia, która boli. Bo pokazuje, jak wyglądała utracona młodość.
Zginęli, bo chcieli być wolni. Dziś naszym obowiązkiem jest pamiętać.
Autor zdjęcia : Eugeniusz Lokajski „Brok”/Muzeum Powstania Warszawskiego
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz