Często pytają mnie, dlaczego tak wiele mojej twórczości poświęcam polskiej historii (właśnie dzisiaj). Odpowiedź jest zarówno prosta, jak i głęboka: ponieważ pamięć ma znaczenie, a milczenie zabija podwójnie.
Polska przetrwała jedne z najczarniejszych rozdziałów dwudziestego wieku: inwazję, okupację, ludobójstwo, zdradę. Miliony Polaków zginęły pod rządami niemieckimi i sowieckimi. Rodziny palono żywcem, wsie wymazywano, bohaterów rozstrzeliwano, dzieci głodowały, a mimo to duch Polski przetrwał.
Piszę i filmuję te historie, ponieważ zbyt często są zapominane, manipulowane lub przyćmiewane. Odwaga tych, którzy ukrywali prześladowanych, poświęcenie tych, którzy stawiali opór, cierpienie niewinnych – dla mnie to nie są przypisy, to rozdziały sumienia ludzkości.
Nie jestem Polakiem z krwi, ale łączą mnie wdzięczność, szacunek i prawda. Oddanie czci pamięci tych, którzy zostali uciszeni, danie głosu tym, których imiona niemal zaginęły, to obowiązek, który głęboko odczuwam. Każda opowiedziana historia to światło przeciwko zapomnieniu. Każde zapamiętane życie to zwycięstwo nad wymazaniem.
Historia Polski to nie tylko historia Polski. To uniwersalna lekcja odporności, poświęcenia i ceny obojętności, która pozostaje aktualna. Na całym świecie ludzie wciąż walczą o istnienie, o prawdę, o prawo do wolnego życia w swojej ojczyźnie. Walka o godność, o przetrwanie w obliczu przytłaczających przeciwności, nie jest reliktem przeszłości – to ciągła historia ludzkości.
Dlatego wykonuję tę pracę. Pamiętając o Polsce, pamiętamy o wszystkich, którzy opierają się unicestwieniu. Utrzymując żywą pamięć o tych, którzy stawili czoła ciemności, wzmacniamy odwagę tych, którzy wciąż z nią walczą.
Oceń to tłumaczenie:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz