Tłumaczenie z języka angielski
W Anglii 
czasem można zobaczyć te „fala-ste” ceglane ogrodzenia. I choć może to wydawać się zaskakujące, ten kształt zużywa MNIEJ cegieł niż prosta ściana. Prosta ściana potrzebuje co najmniej dwóch warstw cegieł, aby była solidna, ale falista ściana radzi sobie dzięki wsparciu łukowemu zapewnianemu przez fale...
Te nazywają się crinkle-crankle walls. Na pierwszy rzut oka wydają się kapryśne, jakby zaprojektowane dla estetyki, ale ich pochodzenie jest w rzeczywistości inżynieryjne. Prosta ceglana ściana o grubości jednej cegły jest strukturalnie słaba — można ją przewrócić lub może się zawalić pod wpływem niewielkich sił bocznych. Aby prosta ściana była stabilna, zwykle potrzebujesz dwóch warstw cegieł obok siebie, co podwaja zużycie materiałów. Ale gdy wprowadzisz powtarzającą się serpentynową krzywą, ściana zyskuje na wytrzymałości, ponieważ każdy zakręt działa jak przypora. Ścieżki obciążenia rozkładają boczne ciśnienie poprzez sinusoidalny kształt, stabilizując ścianę bez dodatkowego ciężaru.
Ten projekt stał się szczególnie powszechny w częściach Anglii, gdzie właściciele ziemscy chcieli długich ścian granicznych, ale pragnęli obniżyć koszty. Na długim odcinku jedna warstwa cegieł biegnąca zygzakiem mogła zaoszczędzić tysiące cegieł w porównaniu z prostym odpowiednikiem o podwójnej szerokości. Ogrody dworskie przyjęły ten wzór w XVIII i XIX wieku, zwłaszcza w East Anglia. Geometria miała też zalety ogrodnicze — mikroklimaty formowały się w wklęsłych kieszeniach, co czyniło je popularnymi jako ściany owocowe. Ciepło gromadziło się na południowych krzywiznach, chroniąc jabłka i gruszki.
Współcześni obserwatorzy uważają je najpierw za dekoracyjne, ale historycznie dekoracja była efektem ubocznym oszczędności kosztów i logiki strukturalnej.
Nawet Thomas Jefferson zbudował crinkle-crankle walls w Monticello w Stanach Zjednoczonych po zobaczeniu tego konceptu w Anglii.
© Reddit
#archaeohistories
czasem można zobaczyć te „fala-ste” ceglane ogrodzenia. I choć może to wydawać się zaskakujące, ten kształt zużywa MNIEJ cegieł niż prosta ściana. Prosta ściana potrzebuje co najmniej dwóch warstw cegieł, aby była solidna, ale falista ściana radzi sobie dzięki wsparciu łukowemu zapewnianemu przez fale...
Te nazywają się crinkle-crankle walls. Na pierwszy rzut oka wydają się kapryśne, jakby zaprojektowane dla estetyki, ale ich pochodzenie jest w rzeczywistości inżynieryjne. Prosta ceglana ściana o grubości jednej cegły jest strukturalnie słaba — można ją przewrócić lub może się zawalić pod wpływem niewielkich sił bocznych. Aby prosta ściana była stabilna, zwykle potrzebujesz dwóch warstw cegieł obok siebie, co podwaja zużycie materiałów. Ale gdy wprowadzisz powtarzającą się serpentynową krzywą, ściana zyskuje na wytrzymałości, ponieważ każdy zakręt działa jak przypora. Ścieżki obciążenia rozkładają boczne ciśnienie poprzez sinusoidalny kształt, stabilizując ścianę bez dodatkowego ciężaru.
Ten projekt stał się szczególnie powszechny w częściach Anglii, gdzie właściciele ziemscy chcieli długich ścian granicznych, ale pragnęli obniżyć koszty. Na długim odcinku jedna warstwa cegieł biegnąca zygzakiem mogła zaoszczędzić tysiące cegieł w porównaniu z prostym odpowiednikiem o podwójnej szerokości. Ogrody dworskie przyjęły ten wzór w XVIII i XIX wieku, zwłaszcza w East Anglia. Geometria miała też zalety ogrodnicze — mikroklimaty formowały się w wklęsłych kieszeniach, co czyniło je popularnymi jako ściany owocowe. Ciepło gromadziło się na południowych krzywiznach, chroniąc jabłka i gruszki.
Współcześni obserwatorzy uważają je najpierw za dekoracyjne, ale historycznie dekoracja była efektem ubocznym oszczędności kosztów i logiki strukturalnej.
Nawet Thomas Jefferson zbudował crinkle-crankle walls w Monticello w Stanach Zjednoczonych po zobaczeniu tego konceptu w Anglii.
© Reddit
#archaeohistoriesOceń to tłumaczenie:
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz