7TP

 1931 r. Kupiono 38 czołgów lekkich Vickers E. Na bazie tego czołgu w 1933 r. Biuro Badań Technicznych Broni Pancernych Vickers skonstruowało czołg o większej wartości bojowej 7TP. Zastosowano silnik wysokoprężny, wzmocniono pancerz do 17 mm, zainstalowano nową wieżę. Czołg osiągał prędkość 37 km/h. Posiadał radiostację, peryskop czołgowy Gundlacha. Uzbrojenie: działo 37 mm i ckm wz. 30. Załoga - 3 ludzi. W 1935 r. wszedł do produkcji. W 1939 r. było 139 czołgów 7 TP.

Do 1942 Wojsko Polskie miało otrzymać 412 czołgów. 7TP to jedna z najbardziej udanych polskich konstrukcji. W 1939 opracowano ulepszoną wersję czołgu o nazwie 9TP.

Po kampanii 1939 r Niemcy przejęli 7TP na uzbrojenie. Jednostka Führer-Begleit-Bataillon do ochrony Hitlera dowodzona przez Erwina Roommla miała 21 czołgów 7TP.

1936 r. w Biurze Badań Technicznych Broni Pancernych opracowano projekt czołgu kołowo-gąsienicowego 10TP, nazywanego pościgowym. Na gąsienicach w terenie osiągał prędkość 56 km/h, na kołach po szosie,75 km/h. Uzbrojenie: działo ppanc. 37 mm, sprzężone z ckm wz. 30. W wieży zainstalowano nowoczesne przyrządy optyczne i celownicze, w tym peryskop odwracalny Gundlacha. Przeszedł w latach 1937-39 próby fabryczne, wypadły pozytywnie. Prac nie kontynuowano uznając system jazdy na kołach za nietrafiony.

Podjęto prace nad czołgiem 14TP z podwoziem gąsienicowym. Projekt czołgu szturmowego 14TP powstał na początku 1938 r., prototypu nie udało się zbudować do września 1939. Miał być uzbrojony w nowe działo ppanc. 47 mm i dwa chłodzone powietrzem km-y 7,92 mm. Pancerz o grubości do 50 mm. Prędkość maksymalna 50 km/h. Załoga - 4 ludzi. Nie zachował się wygląd 14 TP, miał być podobny do 10TP, chociaż od niego większy.