Fragment wspomnień urodzonej 08.02.1912 roku Janiny Suchodolskiej urzędniczki Centralnego Komitetu Opieki Społecznej

 

Historia Fotografią Pisana

@Jan34733995

WIECZORNA LEKCJA HISTORII: „Zamykasz swój strach w małym więzieniu serca." "Na skutek naszych starań uzyskałam zezwolenie od niejakiego Türka, naczelnika Wydziału Ludności i Opieki Społecznej przy tzw. rządzie GG, na zwolnienie około 6 000 kobiet i dzieci z Majdanka.

Zanim jednak osoby te zostały zwolnione, przyjechał z Łodzi jakiś sierżant noszący oznaki SS i oświadczył, że sprzeciwia się temu zwolnieniu, gdyż chodzi te dzieci, u których badania krwi wykazały, iż są one pochodzenia niemieckiego.

Sierżant to mówił w biurze w mojej obecności. W końcu zwolniono, ale tylko 2 167 osób, z których 594 od razu musieliśmy skierować do szpitala jako chorych na tyfus plamisty. Osoby te były tak przerażone, że nikt nie chciał powiedzieć, co się stało z resztą owych 6 000 osób.

Mówił tylko, ze część została wywieziona do Niemiec. Reszta prawdopodobnie wymarła na skutek fatalnych warunków, o czym informował mnie jeden z więźniów, Lang, z którym rozmawiałam w momencie zwalniania tych 2 167 osób.

Uzyskawszy ostatecznie zgodę na przejęcie przez Radę Główną Opiekuńczą znajdujących się na Majdanku osób wysiedlonych, musiałam pertraktować w sprawie ponownego ich rozmieszczenia na Lubelszczyźnie.

Gubernator dystryktu w piśmie z 03.08.1943 r. skierowanym do nas zastrzegł sobie, że osoby wysiedlone nie mogą powrócić do miejsc, w których poprzednio zamieszkiwały. Wówczas okazało się, w jakich warunkach żyli wysiedleńcy w Majdanku.

Z jednej grupy 3600 osób, na której przyjęcie zezwoliły władze niemieckie, pozostało przy życiu tylko 2106, mimo że ich pobyt w Majdanku trwał zaledwie kilka tygodni. Z pozostałych przy życiu musiano umieścić w szpitalach 594 osoby, z których zmarło 190, w tym 120 dzieci.

Powodem tej straszliwej śmiertelności był nie tylko tyfus plamisty, ale i to, że ludzie ci byli bici, katowani i głodzeni, znajdowali się przez cały czas pobytu w obozie pod gołym niebem, nie rozbierając się do snu i nie zmieniając bielizny ani ubrania.

Ponadto byli pozbawieni możności mycia się i dostępu do ubikacji, W chwili przejęcia ich przez Radę Główną Opiekuńczą byli wyczerpani do ostateczności.." - fragment wspomnień urodzonej 08.02.1912 roku Janiny Suchodolskiej urzędniczki Centralnego Komitetu Opieki Społecznej.