była kryptonimem niemieckiej inwazji na Związek Radziecki, rozpoczętej 22 czerwca 1941 roku. Była to największa ofensywa w historii wojen — wzięło w niej udział około 3 milionów żołnierzy niemieckich, wspieranych przez setki tysięcy żołnierzy z państw sojuszniczych III Rzeszy, m.in. Rumunii, Węgier, Włoch i Finlandii.
Celem Hitlera było zniszczenie ZSRR, zdobycie jego terytoriów, surowców oraz „przestrzeni życiowej” (niem. Lebensraum) dla Niemców. Niemiecki plan zakładał błyskawiczne zwycięstwo, podobne do wcześniejszych kampanii w Europie Zachodniej. Wojska niemieckie uderzyły na froncie długości ponad 2 900 kilometrów, w trzech głównych kierunkach:
Grupa Armii „Północ” – na Leningrad,
Grupa Armii „Środek” – na Moskwę,
Grupa Armii „Południe” – na Ukrainę i Kaukaz.
Początkowo Wehrmacht odnosił ogromne sukcesy: miliony żołnierzy radzieckich dostały się do niewoli, tysiące czołgów i samolotów zostały zniszczone. Jednak już jesienią 1941 roku ofensywa zaczęła grzęznąć — żołnierze nie byli przygotowani na rozległość terytorium, złą infrastrukturę i surowy klimat. Klęska pod Moskwą zimą 1941/1942 roku oznaczała początek odwrotu i przełom w wojnie.
Operacja „Barbarossa” zapoczątkowała najkrwawszy front II wojny światowej, na którym zginęły dziesiątki milionów ludzi. Była też początkiem upadku III Rzeszy, która nie zdołała pokonać Związku Radzieckiego w wojnie błyskawicznej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz