Uważa się, że ta zakopana pod ziemią w starożytnym mieście Ur w południowym Iraku sieć glinianych rur i zbiorników pochodzi z początku II tysiąclecia p.n.e., kiedy to mezopotamscy inżynierowie ukształtowali pierwsze zorganizowane miejskie systemy wodne. Leżąc w kolebce cywilizacji, niesie w sobie ciche wspomnienie świata, który nauczył się ujarzmiać rzeki na długo przed ukształtowaniem się historii pisanej.
Tutaj wypalane gliniane kanały biegną przez ścianę rytmicznymi segmentami, każdy cylinder dopasowany z zaskakującą precyzją, prowadząc do stożkowatych naczyń wydrążonych bezpośrednio w podłożu. Wieki nacisku gleby i przesuwania się osadów złagodziły ich krawędzie, jednak cel systemu jest niepodważalny: rozprowadzać, gromadzić i kanalizować życiodajną krew miasta. Ich konstrukcja nawiązuje do wczesnej hydrauliki – przepływu grawitacyjnego, filtracji i magazynowania – wykonanych przy użyciu skromnych, lecz skutecznych narzędzi.
Stanie przed tymi pozostałościami jest jak dotknięcie pierwszego bicia serca życia miejskiego, gdzie ludzkie intencje spotkały się z cierpliwą logiką natury. Rury przypominają skamieniałe żyły, które wciąż istnieją, mimo że ich miasto dawno już obróciło się w pył. Czy ta starożytna pomysłowość nie sprawia, że zastanawiasz się, ile naszych współczesnych systemów przetrwa równie godnie przez tysiąclecia?
za Ancient Wonders of Archaeology, Art History & Architecture
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz