W 1850 roku ksiądz Karol Antoniewicz wydaje zbiór, w skład którego weszło 17 pieśni maryjnych ("Wianeczek majowy") w tym znany do dzisiaj, przynajmniej z tytułu utwór pt. "Chwalcie łąki umajone".
Na wiejskich terenach już w latach 70tych XIX wieku ludność dosyć powszechnie gromadzi się na wspólnej modlitwie ku czci Maryi przy lokalnych kapliczkach. Chociaż te spotkania pozbawione są celebracji liturgicznej stanowią żywy przykład pobożności. Majówki rozpoczynają się zazwyczaj pod wieczór, po skończonych pracach gospodarskich. Uczestniczą w nich głównie kobiety wraz z dziećmi. Kawalerka pojawia się pod koniec, aby móc odprowadzić panny do domu. Majówkę prowadziła zazwyczaj jedna osoba i najczęściej ta, która dysponowała najlepszym głosem, intonując pieśni, które inni podejmowali, w tym oczywiście Litanię Loretańską.
fot: zbiory NAC - nie wiem cóż to za okazja do modlitwy, ale na potrzeby dzisiejszego wpisu przyjmuję, że to pierwsza z osób zbierających się na Majówkę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz