Walczył w Powstaniu Warszawskim, podczas którego otarł się o śmierć. Przez dekady powojennego zniewolenia był łącznikiem środowisk opozycyjnych. Jeden z przedstawicieli polskiej inteligencji, uosabianej figurą herbertowskiego Pana Cogito. Wybitny badacz literatury i krytyk literacki. Dla wielu działaczy opozycji był punktem odniesienia, prawdziwą legendą. Jan Olszewski nazywał go „naszym Prezydentem”.
lat temu urodził się Jan Józef Lipski.
Zaangażował się w działalność publiczną w październiku 1956 roku. Związał się wówczas z redakcją „Po prostu” i Klubem Krzywego Koła. Trzy lata później z powodów politycznych usunięto go z Państwowego Instytutu Wydawniczego.
W 1964 roku był jednym z inicjatorów Listu 34, pisma, w którym intelektualiści sprzeciwiali się zaostrzaniu cenzury i ograniczeniom w przydziale papieru na druk książek oraz czasopism.
To on – wraz z Antonim Macierewiczem i mec. Janem Olszewskim – opracował treść apelu Komitetu Obrony Robotników, którego powstanie było następstwem dramatycznych wydarzeń Czerwca '76. Lipski prowadził prace nad składem osobowym Komitetu i zbierał fundusze przekazywane rodzinom represjonowanych. Komitet świadczył przede wszystkim pomoc prawną i materialną.
W późniejszym czasie Lipski aktywnie działał w „Solidarności”. Po zabójstwie ks. Jerzego Popiełuszki optował za powołaniem Komitetu Obywatelskiego Przeciw Przemocy, a pod koniec lat 80. bezskutecznie próbował odbudować Polską Partię Socjalistyczną.
Lipski był wielokrotnie represjonowany za swój opór wobec władz – na przestrzeni lat usuwano go z pracy, przesłuchiwano, więziono. Zasłynął także jako publicysta, był autorem głośnego eseju „Dwie ojczyzny – dwa patriotyzmy”.
W 1989 roku Lipski został senatorem. Zmarł dwa lata później.
Przyznano mu szereg odznaczeń, zarówno za walkę w Powstaniu Warszawskim, jak i działalność opozycyjną: Krzyż Walecznych, Krzyż Armii Krajowej, Medal Wojska, Order Odrodzenia Polski, pośmiertnie również Order Orła Białego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz