Przez wielu historyków jest oceniany jako jeden z najlepszych polskich dowódców we wrześniu 1939 r. Pomimo tego po zakończonej wojnie zamieszkał z rodziną w Londynie. Środki na utrzymanie zdobywał jako pracownik zakładu krawieckiego.
Dowodząc szwadronem wyróżnił się podczas szarży pod Krechowcami 24 lipca 1917 r., za co został odznaczony m.in. Oficerskim Krzyżem Św. Jerzego.
Od września tego samego roku jego Pułk wchodził w skład I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbora-Muśnickiego. Po rozbrojeniu Korpusu przez Niemców w maju 1918 i jego demobilizacji, przebywał w oddziałach polskich na Kubaniu.
3 listopada 1918 r. powrócił do Polski. Był jednym z głównych organizatorów odtworzonego 1 pułku ułanów, który uzyskał następnie miano Ułanów Krechowieckich.
6 grudnia 1918 r. uzyskał awans na rotmistrza oraz został kwatermistrzem 1 pułku ułanów. Pod koniec roku uczestniczył w walkach pułku z Ukraińcami na południowy wschód od Przemyśla, w ramach odsieczy Lwowa. Od kwietnia 1919 r. dowodził dywizjonem pułku.
Podczas wojny polsko - bolszewickiej, w lutym 1920 r., powierzono mu dowództwo szwadronu zapasowego 1 pułku ułanów w Tarnowie, a w lipcu otrzymał awans na stopień majora.
27 lipca 1920 r. objął dowodzenie 203 ochotniczego pułku ułanów, z którym uczestniczył w walkach Bitwy Warszawskiej w rejonie Ciechanowa.
9 września 1920 r. powierzono mu dowództwo 1 pułku ułanów Krechowieckich. Pułkiem tym dowodził do 29 lipca 1927.
Po wojnie był jednym z inicjatorów osadnictwa wojskowego na Kresach Wschodnich.
W 1927 r. ukończył wyższy kurs oficerski we Francji, po czym mianowano go komendantem Obozu Szkolnego Kawalerii w Grudziądzu, przeorganizowanym na Centrum Wyszkolenia Kawalerii. Uważany jest przez wielu za najwybitniejszego komendanta CWK. Szkołą tą komenderował do lipca 1935 r.
We wrześniu 1939 r. dowodził Suwalską Brygadą Kawalerii, wchodzącą w skład Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew”. Brygada uczestniczyła m.in. w ciężkich walkach pod Zambrowem.
11 września objął dowodzenie Grupy Operacyjnej Kawalerii, w skład, której weszła Suwalska BK i Podlaska BK. Wyprowadził następnie grupę z okrążenia i przebił się do Puszczy Białowieskiej, gdzie 20 września zreorganizował grupę w Dywizję Kawalerii „Zaza”, nazwaną tak od jego pseudonimu.
Dowodząc dywizją usiłował w walkach przebić się na południe, celem połączenia z pozostającymi siłami polskimi. W ostatnich dniach września 1939 r., podporządkował Dywizję Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie”, dowodzonej przez gen. bryg. Franciszka Kleeberga.
W składzie SGO „Polesie” wziął udział w walkach, pod Kockiem. Po kapitulacji dostał się do niewoli niemieckiej.
Przebywał początkowo w obozach jenieckich (oflagach) w Königstein, Hohnstein i Johannisbrunn, a następnie od kwietnia 1942 r. do wyzwolenia 5 kwietnia 1945 r. w oflagu VIIA Murnau. Wchodził tam w skład kierownictwa konspiracji obozowej (Ruch Oporu), będąc szefem sztabu, wywiadu i kontrwywiadu.
19 czerwca 1945 r. został wcielony do służby w Polskich Siłach Zbrojnych oraz mianowany zastępcą dowódcy Bazy 2 Korpusu Polskiego we Włoszech. Od 1946 r. pełnił służbę w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia. Był dowódcą 5 Grupy Brygadowej.
Po demobilizacji zamieszkał z rodziną w Londynie. Środki na utrzymanie zdobywał jako pracownik zakładu krawieckiego.
Uczestniczył w emigracyjnej działalności politycznej, a także działalności społecznej i kombatanckiej. Był przewodniczącym Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej. Publikował opracowania historyczno - wojskowe na łamach polskiej prasy emigracyjnej.
25 maja 1891 r. w Popudni urodził się Zygmunt Podhorski, ps. „Zaza” – działacz niepodległościowy, generał brygady Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych, trzykrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Zmarł 12 września 1960 r. w Londynie. Został pochowany na Cmentarzu Brompton w Londynie (sektor P).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz